P. OVIDII NASONIS

208

Tune, Liclia, dixit, feralia dona tulisti?

Tune meae necis auctor eris? Tremit ille, pavetque215 pallidus; et timide verba excusantia dicit.

Dicentem, genibusque manus adhibere parantem,corripil Alcides; et terque quaterque rotatumlnillit in Euboicas, tormonto fortius, undas.

Ille per aerias pendens induruit auras:

220 utque forunt imbres gelidis concrescere venlis;inde nives fieri: nivibus quoque mole rotatisadstringi, et spissa glomerari grandine corpus ;sic illum validis missuni per inane lacertis,exsanguemque metu, nec quidquam humoris ha-

bentem,

225 in rigidos yersum silices prior edidit aetas.

Nunc quoque inEuboicoscopulus brevis eminet altogurgite, et liumanae servat vestigia formae;quem, quasi sensurum, nautae calcare verentur;appellantque Lichan. At tu, Iovis inelyta proles,230 arboribus caesis, quas ardua gesserat Oete,

inque pyram structis, arcum, pharetramque ca-

pacem,

regnaque visuras iterum Troiana sagittas,ferre iubes Poeante satum: quo flamma ministro estsubdita; dumque ayidis comprenditur ignibus

agger,

235 congeriem silvae Nemeaeo vellere summamsternis, etimposita clavae cervice recumbis,liaud alio vultu, quam si conviva iaceresinter plena meri redimitus pocula sertis.

Iamque valens, et in omne latus diffusa sonabat,240 securosque artus, contemtoremque petebatflamma suum. Timuere dei pro vindice terrae.Quos ita (sensit enim,) laeto Saturnius ore