<72

P. OVIDII NASONIS

tu facis, ut silvas, utamem looa sola: meoque820 Spiritus iste luus semper oaptatur ab ore.

Vocibus ambiguis deceptam praebuit auremnescio quis: nomenque aurae tarn saepe vocatumesse putal Nymphae; Nympham mihi credit amari.Criminis extemplo ficti temerarius index825 Procrin adit: linguaque refert audita susurra.Credula res amor est. Subito collapsa dolore,ut sibi narratur, cecidit: longoque refectatempore, se miseram, se fati dixit iniqui:deque fide questa est: et crimine concita vano,

830 quod nihil est, metuit; metuit sine corpore nomcn:et dolet infelix veluti de pellice vera.

Saepe tarnen dubitat; speratque miserrima falli:indicioque fidem negat; et, nisi viderit ipsa,damnatura sui non est delicta niariti.

835 Postera depulcrant Aurorae lumina noctem;egredior, silvasque peto: victorque per herbas,auraveni, dixi, nostroquo niedere labori.

Et subito gemitus inter mea verba videbarnescio quos audisse. Veni, tarnen, optima, dixi.840 Fronde levem rursus strepitum faciente caduca,sum ratus esse feram: telumque volatile misi.Procris erat: medioque tenens in pectore vulnus,Ileu mihi! conclamat. Vox est ubi cognita fidaeconiugis; ad vocem praeceps amensque cucurri.845 Semanimem et sparsas foedantcm sanguine vestes,et sua (me miserum!) de vulnere dona trahenteminyenio: corpusque meo mihi carius ulnisniollibus attollo: scissaque a pectore vestevulnera saeva ligo: conorquo inhibere cruorem:850 ne.u me morte sua sceleratum deserat, oro.

Viribus illa carens, et iam moribunda, coegit