164

P. OVIDII NASOXIS

in partem leti citius venit. Utque salutis565 spes abiit; finemque vident in funere morbi; '

indulgent animis: et nulla, quid utile, cura est.Utile enim nihil est. Passim, positoque pudore,fontibus, et fluviis, puteisque capacibus haerent:nec sitis est exslincla prius, quamvita, bibendo.570 Inde graves multi nequeunt consurgere; et ipsisimmoriuntur aquis: aliquis tarnen haurit et illas.Tantaque sunt miseris invisi taedia lecti;prosiliunt: aut, si probibent consistere vires,Corpora devolvunt in humum; fugiunlque penates575 quisque suos: sua cuique domus funesta videtur:et, quia caussa latet, locus est in crimine. Notissemianimes errare viis, dum stare valebant,adspiceres; flentes alios, terraque iacentes;lassaque versantes supremo lumina motu.

5S0 Membraque pendentis tendunt ad sidera coeli,hicillic, ubi mors deprenderat, exhalantes.

Quid mihi tune animi fuit? aut quid debuit esse,ni vitam odissem, et cuperem pars esse meorum?Quo se cunque acies oculorum flexerat; illic585 vulgus erat stratum: veluti quum putria motispoma cadunt ramis, agitataque ilice glandes.

Templa vides contra, gradibus sublimia longis.lupiter illa tenet. Quis non allaribus illisirrita tura tulit? quoties pro coniuge coniux,

590 pro gnato genitor, dum verba precantia dixit,non exoratis animam finivit in aris;inque manu turis pars inconsumta reperta est!Admoti quoties templis, dum vota sacerdosconcipit, et fundit purum inter cornua vinum,

595 liaud exspeclato ceciderunt vulnere tauri!

Ipse ego sacra Iovi pro me patriaquo tribusque