152

P, OVIDII NASONIS

non annis reyocare luis: modo diva triformisadiuvel; et praesens ingcntibus annuat ausis.

Tres aberant noctes, ut cornua tota coirent,

180 efficerentque orbem. Postquam plenissima fulsit,et solida terras spectavit imagine Luna :egreditur teetis, vestes induta recinctas,nuda pedem, nudos humeris inTusa capillos:fertque vagos mediae per muta silentia noctis185 incomitata gradus. Homines volucresque ferasquesolverat alta quies; nullo cum murmure sepesimmotaeque silent frondes; silet humidus aer.Sidera sola micant: ad quae sua brachia tendonster se eonvertit; ter sumtis flumine crinem190 irroravit aquis; ternis ululatibus orasolvit: et in dura submisso poplite terra,

Nox, ait, arcanis fidissima, quaeque diurnisaurea cum Luna succeditis ignibus, astra,tuque triceps Hecate, quae coeptis conscia nostris,195 adiutrixque venis, cantusque artesque magarum,quaeque magas,Tellus, pollentibus instruisherbis;auraeque, etventi, montesque, amnesque, Iacusque,dique omnes nemorum, dique omnes noctis adeste:quorum ope, quum volui, ripis mirantibus, amnes200 in fontes rediere suos : concussaque sisto,stantia concutio cantu freta; nubila pello:nubilaque induco: ventos abigoque vocoque:vipereas rumpo verbis et carmine fauces:vivaque saxa, sua convulsaque robora terra,

205 et silvas moveo; iubeoque tremiscere montes:et mugire solum, manesque exire sepulcris:te quoque, Luna, traho, quamvis Temesaea laboresaera tuos minuant: currus quoque carmine nostropallet avi; pallet nostris Aurora venenis.