1*. OVIDII NASONIS

122

Mota dea est; spissisque ferens e nubibus unamme super iniecit. Lustrat caligine tectamamnis: et ignarus circum cava nubila quaerit,bisque locum, quo me dea texerat, inscius ambit :625 et bis, Io Arethusa, Io Aretbusa, vocavit.

Quid mihi tune animi miserae fuit? anne quod

aguae,

si qua lupos audit circum stabula alta frementes?aut lepori, qui vepre latens liostilia cernitora canum, nullosque audet dare corpore motus?630 Non tarnen abscedit: neque enim vestigia cernitlongius ulla pedum: servat nubemque locumque.Occupat obsessos sudor mihi frigidus artus:caeruleaeque cadunt toto de corpore guttae:quaque pedem movi, manat lacus: eque capillis635 roscadit: eteitius, quam nunc tibi facta renarro,in latices mutor. Sed enim cognoscit amatasamnis aquas, positoque viri, quod sumserat, ore,vertitur in proprias, ut se mihi misceat, undas.Delia rupit humum: caecis ego mersa cavernis640 advehor Ortvgiam: quae me, cognomine divaegrata meae, superas eduxit prima sub auras.

Hac Arethusa tenus. Geminos dea fertilis anguescurribus admovit, frenisque coercuit ora:et medium coeli terraeque per aera yecta est.

645 Inde levem currum Tritonida misitin urbemTriplolemo; partimque rudi data semina iussitspargere humo, partim post tempora longa re-

cultae.

Iam super Europen sublimis et Asida terramvectus erat iuvenis; Scythicasque advertitur oras.650 Rex ibi Lyncus erat. Regis gubit ille penates.

Qua veniat, caussamque yiae nomenque rogatus,