IIETAMORPHOSEON' LIR IV.

95

conditor urbe sua; tanquam Fortuna locorum,non sua se premcret: longisque erroribus actuscontigit Illyricos profuga cum coniuge fines.lamque malis annisque gravcs, dum prima re-

tractant

fata domus, releguntque suos sermone labores:Num sacer ille mea traiectus cuspide serpens,Cadmus ait, fuerit, tum, quum Sidonoprofcclusvipereos sparsi per humum, nova semina, dentes?Quem si cura deöm tarn certa vindicat ira,ipse precor serpens in longam porrigar alvum.Dixit, et, ut serpens, in longam tenditur alvum;durataeque cuti squamas increscere sentit,nigraque caeruleis variari corpora guttis :in pectusque cadit pronus: commixtaque in unumpaulatim tereti tenuantur acumine crura.

Brachia iam restant: quao restant, bracliia tendit;et lacrimis per adhuc humana lluentibus ora,Accede, oconiux, accede, miserrima, dixit:dumquo aliquid superest de me, me tange: ma-

numquo

accipo, dum manus est; dum non totum occupat

anguis.

Ille quidem vult plura loqui: sed Iingua repentein partes est fissa duas. Nec verba ioquentisufficiunt: quoliesque aliquos parat edere questus,sibilat: lianc illi vocem Natura reliquit.

Nuda manu feriens exclamat pectora coniux,Cadme, mane: teque, infelix, bis exue monstris.Cadme, quid hoc? Ubipes? ubi sunt bumerique

manusque,

etcolor, etfacies, et, dum loquor, onmia? Cur nonme quoque, coelestes, in eundem verlitis anguem?

565

570

575

580

585

590