74

P. OVIDIt NASONIS

sit sopor, aque mero redeant in pectora sensus,Quid faoitis? quis clamor? ait; qua, dicite, nautae,liuc ope perveni ? quo me deferre paratis ?

Pone metum, Proreus, et quos contingere portus635 edevelis, dixit; terra sistere petita.

Naxon, ait Liber, cursus advertite vestros.lila mihi domus est: yobis erit hospita tellus.

Per mare fallaces, perque omnia numina iurant,sic fore; meque iubenl pictae dare vela carinae.

640 Dextera Naxos erat: dextra mihi Iintea danti,

Quid facis, o demens? quis te furor, inquit, Acoete,pro se quisque, tenet? Laevam pete. Maxinia nutupars mihi significat, pars, quid velit, aure susurrat.Obstupui: Capiatque aliquis moderamina, dixi:645 meque ministerio scelerisque artisque removi.Increpor a cunctis; totumque immurmurat agmen.E quibus Aethalion, Te scilicet omnis in unonostra salusposita est! ait, etsubitipse, meumqueexplet opus: Naxoque petit diyersa relicta.

650 Tum deus illudens, tanquam modo denique

fraudem

senserit, e puppi pontum prospectat adunca;et flenti similis, Non haec mihi littora, nautae,promisistis, ait: non haec mihi terra rogata est.Quo merui poenam facto? Quae gloria vestra est,655 si puerum iuvenes, si multi fallitis unum?

Iamdudum flebam. Lacrimas manus impia nostrasridet: et impellit properantibus aequora remis.

Per tibi nunc ipsum (neque enim praesentior illoest deus;) adiuro, tarn me tibi vera referre,

660 quam veri maiora fide. Stetit aequore puppishaud aliter, quam si siccum navale teneret.

Illi admirantes remorum in verbere perstant: