METAMORPHOSEON LIB. n. 47

pectoribus, lacrimacque genis labuntur obortae:atqueita, Praevertuntme, inquit,mea fata; vetorqueplura loqui; vooisque meae praecluditur usus.

Non fuerant artes tanti, quae numinis iramcontraxere mihi; mallem nescisse futura.

Iam mihi subduci facies humana videtur:iam cibus herba placet: iam latis currere campisimpctus est: in equam cognataque Corpora vertor.Tota tarnen quare? Pater est mihi nempe biformis.Talia dicenti pars est extrema querelaeintellecta parum: confusaque verba fuerunt:mox necverba quidem,nee equaesonus illevidetur;sed simulantis equam: parvoque in tempore cerlosedidit hinnitus, et brachia rnovit in herbas.

Tum digiti coeunt, et quinos alligat unguesperpetuo cornu levis ungula: crescit et oriset colli spatium: longao pars maxima pallaecauda fit. Utque vagi crines per colla iacebant,in dextras abiere iubas: pariterquo novata estet vox, et facies: nomen quoque monstra dederunt.

Flebat, opemque tuam frustra Philyrei'us heros,Delphice, poscebat; nam nec rescindere magniiussa Iovis poteras: nec, si rescindere posses,tune aderas. Elin Messaniaque arva colebas.

Illud erat tempus, quo te pastoria pellistexit, onusque fuit dextrae silvestris oliva,alterius dispar septenis fistula cannis.

Dumque amor est curae, dum te tua fistula mulcet;incustoditae Pylios memorantur in agrosprocessisse boves. Videt has Atlantide Maianatus, et arte sua silvis occultat abactas.

Senserat hoc furtum nemo, nisi notus in illorure senex; Baltum vicinia tota vocabat.

660

665

670

675

680

685