P. OVIDII NASONIS

46

edidit: haud aliter, quam quum, spectante iuvcnca,lactentis vituli, dextra libratus ab aure,

625 tempora discussit claro cava malleus ictu.

Ut tarnen ingralos in pectora fudit odores iet dedit amplexus, iniustaque iusta peregit:non tulit in cineres labi sua Phoebus eosdernsemina: sed na tum flammis uteroque parentis630 eripuit; geminique tulit Chironis in antrum.Sperantemque sibi non falsae praemia linguaeinter avcs albas'vetuit considere corvum.

Semifor interea divinae stirpis alumnolaetus erat; mistoque oneri gaudebat bonore.

'635 Ecce venit rutilis liumeros protecta capillis

filia Cenlauri: quam quondam Nympha Chariclo,fluminis in rapidi ripis enixa, vocavitOcyrhoen. Non baec artes contenta paternasedidioisse fuit: fatorum arcana canebat.

640 Ergo ubi vaticinos concepit mente furores,

incaluitque deo, quem clausum pectore liabebat;adspicit infantem, Totique salutifer orbicresce puer, dixit: tibi se mortalia saepeCorpora debebunt: animas tibi reddere ademtas645 las erit: idque seine] dis indignantibus ausus,posse dare hoc iterum flamma proliibebere avita :cque deo corpus fies exsangue, deusque,

<]ui modo corpus eras: et bis tua fata novabis..

Tu quoque, care pater, non iam mortalis, et aevis650 omnibus ut maneas, nascendi lege creatus,posse mori cupies tum, quum cruciabere diraesanguine serpentis, per saucia membra recepto:teque ex aeterno patientem numina mortisefficient: triplicesque deae tua fila resolvent.

655 Restabat fatis aliquid: suspirat ab imis