P. OVIDII NASONIS

40

430 et sibi praeferri se gaudet, et oscula iungit,nec moderatä satis, nec sic a virgine danda,

Qua yenata foret silva narrare parantemimpedit amplexu: nec se sine crimine prodit.lila quidem contra, quantum modo femina posset;

435 (adspiceres utinam, Saturnia, mitior esses J)lila quidem pugnat: sed quae superare puella,quisvelovem poterat? Superum petit aethera victorIupiter: liuic odio nemus est et conscia silva;unde pedem referens paene est oblita pharetram

440 tollere cum telis, et, quem suspenderat, arcum.

Ecce suo comitata choro Dictynna per altumMaenalon ingrediens, et caede superba ferarum,adspicit banc, yisamque vocat. Clamata refugit;et timuit primo, ne Iupiter esset in illa.

445 Sed postquam pariter Nymphas incedere vidit;sensit abessedolos: numerumqueaccessitadharum.

■ Heu quam difficile est, crimen non prodere vultu!Vix oculos attollit liumo: nec, ut ante solebat,iuncta deae lateri, nec toto est agmine prima;

450 sed silet; et laesi dat signa rubore pudoris:et, nisi quod virgo est, poterat sentire Dianamille notis culpam. Nymphae sensisse feruntur.Orbe resurgebant Lunaria cornua nono;quum dea venatrix, fraternis languida flammis,

455 nacta nemus gebdum, dequo cum murmure labensibat et attritas versabat rivus arenas;ut loca laudavit, summas pede contigit undas.

Ilis quoque laudatis, Procul est, ait, arbiter omnis:nuda superfusis tingamus corpora lymphis.

460 Parrbasis erubuit. Cunctae velamina ponunt:una moras quaerit: dubitanti vestis ademta est;qua posita nudo patuit cum corpore crimen.