P. OVIDII NASONIS

22

et patitur tangi, sequc admirantibus oflert.

645 Decerptas senior porrexerat Inaclius herbas:illa manus Iambit, patriisque dat oscula palmis;nec retinet lacrimas: et, si modo verba supersint,oret opem, nomenque suum casusque Ioquatur.Littera pro verbis, quam pes in pulvere duxit,

650 corporis indicium mutati triste peregit.

Me miserum! exclamat pater Inachus: inque ge-

mentis

cornibus, et niveae pendens cervice iuvencae,

Me miserum! ingeminat. Tune es quaesita per

omnes,

nata, mihiterras? Tu non inventa reperla655 luclus eras levior. Ketices: nec mutua nostrisdicta refers; alto tantum suspiria ducispectore: quodquo uuum potes, ad mea verba re-

mugis.

At tibi ego ignarus thalamos taedasque parabam:spesque fuit generi mihi prima, secunda nepotum.660 De grege nunc tibi vir et de grege natus haben-

dus..

Nec finire licet tantos mihi morte dolores:sed nocet esse deum; praeclusaque ianua letiaeternum nostros luctus extendit in aevum.

Talia moerentem stollatus submovet Argus,

665 ereptamque patri diversa in pascua natam

abstrahit. Ipse procul montis sublime cacumenoccupat, unde sedens partes speculetur in omnes.

Nec Superum rector mala tanta Phoronidos ultraferre potest: natumque vocat, quem lucida parlu670 Ple'ias enixa est: letoquedet, imperat, Argum.Parva mora est, alas pedibus, virgamque potentisomniferam sumsisse manu, tegimenque capillis.