20 P. OVIDII NASONIS

580 Apidanusque senex, lenisque Amphrysos, et Aeas;moxque amnes alii: qui, qua l-ulit impetus illos,in mare deducunt fessas erroribus undas.

Inachus unus abest: imoque reconditus antrofletibus äuget aquas: natamque miserrimus Io585 luget, utamissam. Nescit, vitane fruatur,

an sit apud Manes: sed quam non invenit usquam,esse putat nusquam , atque animo peiora veretur.Viderat a patrio redeuntem Iupiter illamflumine: et, 0 virgo Iove digna, tuoquebeatum590 nescio quem factura toro, pete, dixerat, umbrasaut horum nemorum, aut horum (et monstraverat

ambas;)

dum calet et medio Sol est altissimus orbe.

Quod si sola times latebras intrare ferarum ;praeside tuta deo nemorum secreta subibis;

595 nec de plebe deo, sed qui coelestia magna

sceptra manu teneo; sed qui vaga fulmina mitto.Ne fuge me; (fugiebat cnim.) Iam paseua Lernae,consitaque arboribus Lyrcea reliquerat arva;quum deus inducta latas fialigine terras600 occuluit, tenuitque fugam, rapuitque pudorem.Interea medios Iuno despexit in agros,et, noctis faciem nebulas fecisse volucressub nitido mirata die, non fluminis illasesse, nec humenti sensit tellure remitti :

605 atque, suus coniux ubi sit, circumspicit, ut quaedeprensi toties bene nosset furta mariti.

Quem postquam coelo non reperit; Aut ego fallor,aut ego laedor, ait; delapsaque ab aethere summoconstitit in terris; nebulasque recedere iussit.

610 Coniugis adventum praesenserat, inque nitentemInachidos vultus mutaverat ille iuvencam.