Lid. VI. Cap. 23. 24 . [ü. C. 5 7 i. A. C. 5 7 8.] 301

nostis dolo, non metu, pedein retulit. Lenis ab ter-go clivus erat inter aciem et castra: et, quod multi-tudo suppcdilabat, aliquot validas cohortes ineastrisarmatas instructasque reliquerant, quae inter coin-missuin iain certamen, ubi vallo appropinquasset ho-stis, eruinperent. ltomanus, cedentem hostem effusesequendo in locum iniquum pertraclus, opportunushuic cruptioni fuit. Versus itaque in victorem terroret novo Iioste, et supina valle Komanam inclinavitacicm. Instant Volsci recentes, qui e castrisimpetumfecerant; integrant et illi pugnam, qui simulata ces-serant fuga. lam non recipiebat se ltomanus miles;sed, immemor recentis ferociae veterisque decoris,terga passim dabat, atque eil'uso eursu castra repe-tebat: quum Camillus, subiectus a circumstantibusin equum, et raptim subsidiis oppositis, Haec est, in-quit, milites, pugna, quam poposcislis? Quis homo,quis dem est, quem accusare possilis ? Vestra illa tc-meritas, veslra ignavia haec est. Seculi alium ducem,sequimini nunc L'amillum; et, quod ductu meo solelis,vincite. Quid vallum et castra specialis? neminemvestrum illa, nisi victorem, receptura sunt. Pudorprimo tenuit effusos: inde, ut circumagi signa, ob-vertique aciem viderunt in hostem, et dux, praeter-quam quod tot insignis triumphis, etiam aetate vene-rabilis, inter prima signa, ubi plurimus labor pericu-luntque erat, se otterebat, increpare singuli se quis-que et alios, et adhortatio in vicem totam alacri cla-more pervasit aciem. Neque alter tribunus rei de-fuit: sed, missus a collega rcstituente peditum aciemadequites, non castigando, Cad quam rem levioremauctorem eum culpae societas fecerat) sed, ab impe-rio totus ad preces versus, orare singulos universos-que, ut se, reum forlunae eius diei, crimine eximerent.Abnuenle ac prohibente collega, iemeritalis me omniumpoliut socium, quam unius prudentiae, dedi. Camib