352

T. LIYII [TT.C. 565. A.C. 58?.]

Komae Capitoliumque in ingenti periculo fuit. Nam-que Galli, seu restigio notato liumano, qua nuntiusaVeiis pervenerat, scu sua sponte animadrerso adCarmentis saxo ascensu aequo,nocte sublustri, quumprimu inermem, qui tentaret viam, praemisissent,tradentes inde arma, ubi quid iniqui esset, alterni in-nisi, sublevantesque in viccm et trahentes alii alios, jprout postularet locus; tanto silentio in summuni 'evasere, ut non custodes solum fallerent, scd ne ca-nes quidem, sollicitum animal ad nocturnos strepi-tus, excitarent. Ansercs non fefellerc, quibus sacrislunoni in summa inopia cibi tarnen abstinebatur.Quae res saluti fuit. Namquc clangore eorum ala-rumque crepitu excitus M.Manlius, qui triennio anteconsul fuerat, vir bello egregius, armis arreptis, si-mul ad arma ceteros ciens, yadit; et, dum ceteri tre-pidant, Gallum, qui iam in summo constiterat, um- Ibone ictum deturbat. Cuius Casus prolapsi quum 'proximos sterneret,trcpidantes alios, armisqueomis-sis saxa, quibus adhaerebant, manibus amplexos,trucidat. lamque et alii congregati telis missilibus-que saxis proturbare hostes, ruinaque tota prolapsaacies in praeceps deferri. Sedatp deinde tumultu, ireliquum noctis (quantum in turbatis mentibus pote-rat, quum practeritum quoque periculum sollicita-ret) quieti datum est. Luce orta, vocatis classico adconcilium militibus ad tribunos, quum et recte ctper-peram facto pretium deberetur; Manlius primum obvirtutem laudatus donatusque, non ab tribunis solum |militum, sed consensu etiam militari: cui universiselibras farris et quartarios vini ad aedes eins, quaein arce erant, contulerunt: rem dictu parvam, cete-rum inopia feecrat eam argumentum ingens carita-tis, quuln, se quisque victu suo fraudans, detractumcorpori atque usibus necessariis ad honorem uniusviri conferret. Tum vigiles eius loci, qua fefellerat