170

T. LI VII [Ü.C. agi.A. C. 458.]

veile: privatum eo tempore Quiticlium fitisse, rjuum)acramento adacli sint. Sed nondum haec, quae nunctenetsaeculum,negligentia deum venerat: nec inter-pretando sibi quisque iusiurandum et leges aptasfaciebat, sed suus potius mores ad ea accommoda-bat. Igitur tribuni, ut impediendac rei nulla speserat, de proferendo exitu agcre: eomagis, quod, etaugures iussos adesse ad RegiUum lacum, fama exie-rat, locumque inaagurari, ubi auspicato cum populoagipossel; ut, quiequid Romae vi tribunicia rngatumesset, id comitiis ibi abrogaretur. Omnes id iussuros,quod consules veilent: neque euim provocationem esselongius ab urbe mille passuum : cl tribunos, si eo ad-venianl, in alia turba Quirilium subieclos fore con-sulari imperio. Terrebant haec: sed ille maximusterror animos agitabat, quod saepius Quinctius dicti-tabat, Se consulum comilia non habilurum. Non itacivitatem aegram esse, ut consuetis remediis sisli pos-sit. Dictatore opus esse reipublicae, ut, qui se move-rit ad soüicitandum slatum civitatis, scnlial, sine pro-vocatione diclaturam esse.

XXI. Senates in Capitolio erat. Eo tribuni cumperturbata plebe veniunt. Multitudo clamore in-genti, nunc consulum, nunc Patrum, fidem implo-rant: nec ante moveruntdesententia eonsulem, quamtribuni, se in auctoritate Patrum futuros esse, polli-citi sunt. Tune, referente consule de tribunorum etplebis postulatis, senatusconsulta fiunt, Neque tri-buni legem eo anno ferrent, neque consules ab urbeexcrcilum educercnt. In reliquum magistratus con-tinuari, et eosdem tribunos reflei, iudicare senatumcontra rempublicam esse. Consules fuere in Patrumpotestate: tribuni, reclamantibus consulibus, refecti.Patres quoque, ne quid cederent plebi, et ipsi L.Quinctiura consulem rcficiebant. Nulla toto annovehementior actio consulis fuit. Mir er, inquit, si