162

T. L1V1I [U. C. i 9 3. A. C. 45g.]

rjdi lam alroccm per consules superiorum annorum li-cuisse. llaec Volscio clamitante, adeo concitati ho-mines sunt, ut haud multum afuerit, quin impetu po-puli Kaeso interiret. Virginius arripi iubet homi-nem, et in rincula duci: patricii contra ri resistunt.T. Quinctius claniitat, Cui rei capitalis dies dicta sit,et de quo futurumpropediem iudicium, eum indemna-tum indiela causa non debere violari. Tribunus sup-plicium negut sumplurum se de indemnalo; servatu-rum tarnen in vinculis esse ad iudicii diem: ut, qui ho-minem necavcrit, de eo supplicii sumendi copia populoRomano fiat. Appellati tribuni medio decreto iusauxilii sui expediunt: in rincula c.oniici retant: sistireum, pecuniamque, nisi sistatur, populo promitti,placere pronuntiant. Summain pecuniae quantamaequum esset promitti, veniebat in dubium: id ad se-natum leiicitur. Heus, dum consulerentur Patres,retentus in publico est. Vades dare placuit: ununivadem tribus millibus aeris obligarunt. Quot da-rentur, permissum tribunis est. Decem finierunt:tot vadibus accusator radatus est reum. Ilic priniusvades publicos dedit: dimissus e foro nocte proximain Tuscos in exsilium abiit. Iudicii die quum excu-saretur solum rertis.se exsilii causa, nihilo minus Vir-ginio eomitia liabente, collegae appellati dimisereconcilium: pecunia a patre exacta crudeliter, ut, di-venditis Omnibus bonis, aliquamdiu trans Tibcrim,reluti relegatus, derio quodam tugurio rireret.

XIV. Hoc iudicium et promulgata lex exereuitciritatem: ab externis armis otium fuit. Quum, rcl-ut rictores, tribuni, perculsis Patribus Kaesonis ex-silio, prope perlatam esse crederent legem, et, quodad senioresPatrum pertineret, cessissentposscssionereipublicae; iuniores, id maxime quod Kaesonis so-dalium fuit, auxere iras inplebem, non minueruntanimos: sed ibi plurimum profectum est, quod modo