138

T. LI VII [U. C. a83. A. C. 46g.J

Volero nihil, praeterquam de lege, loqueretur, in-sectatione ahstinens consulum, ipse in accusatiouemAppii, familiaeque superbissimae ac erudclissimaein plebem Romanam, exorsus, quum a Patribus nonconsulem, sed carnificem ad rexandam et laceran-dam plebem, creatum esse contenderet; rudis in mi-litari homine lingua non suppetebat libertati animo-que. ltaque, dcficiente oratione, Quandoquidem nonfacile loquor , inquit, Quiritcs, quam, quod loculussum, praesto, craslino die adeste. Ego liic aut in con-speclu vestro moriar, autperferam legem. Occupanttribuni templum postero die: consules nobilitasquead impediendam legem in concione consistunt. Sum-moveri Laetorius iubet, praeterquam qui sufitagiumineant. Adolescentes nobiles stabant, nihil ceden-tes viatori. Tum ex his prehendi quosdam Laeto-rius iubet. Consul Appius negare, ius esse tribunoin quemquam, nisi in plebeium. Non enim populi,sedplebis, eum magistratum esse: nee illum ipsuinsummorere pro imperio posse more maiorum; quiaitadicatur: Si vobis videtur, discedite, Quirites. Fa-cile et contemptimde iure disserendo perturbare Lae-torium poterat. Ardens igitur ira tribunus viatoremmittit ad consulem: consul lictorem ad tribununi,privatum esse clamitans, sine imperio, sine magistra-tu; violatusqne esset tribunus, ni et concio omnisatrox coorta pro tribuno in consulem esset; et con-cursus hominuni in forum ex tota urbe concitataemultitudinis fieret. Sustinebat tarnen Appius per-tinacia tantam tempestatem: certatumque haud in-cruento proelio foret, niQuinctius, consul alter, con-sularibus negotio dato, ut collegam vi, si aliter nonpossent, de foro abducerent, ipse nunc plebem sae-vientem precibus lenisset, nunc orasset tribunos, utconcilium dimitterent. JDarent irae spalium. Nonvim suam Ulis tempus adempturum; sed consilium vi-