124

T. LIVII [ü. C. 274 . A. C. 4 7 S.]

ni im militem sequi. Proximo bello in ipsa acie, in ipsocertamine,consensu exercitus traditam nitro vicloriamvictis Aequis: signa deserta, imperatorem in acie reli-clum, iniussu in castra reditum. Profecto, si insletur,suo miliie vinci liomam posse. Nihil aliud opus esse,quam indici ostendique bellum: cetera sua spontefutctet deos gesturos. Ea spes Etruscos armaverat, mul-tis in viceni casibus victos victoresque.

XLV. Consules quoque Komani niliil praetereaaliud, quam suas vires, sua arnia, horrebant: memo-ria pessimi proximo bello exempli terrebat, ne remcommittercnt eo, ubi duae simul acies timendae cs-sent. Itaque castris sc tenebant, tarn ancipiti peri-culo aversi: dicm tempusque forsitan ipsum lenitu-rum iras, sanitatemque animis allaturum. Veienshostis Etruscique eo magis pracpropere agere; Ia-cessere ad pugnam: primo obequitando castris pro-vocandoque; postremo, ut nihil movebant, qua con-sules ipsos, qua cxercitum increpando: Simulatio-nem inteslinae discordiae remedium timoris invenlum:et consules magis non confidere, quam non credere,suis militibus. Novum sedilionis genus, Silentiumotiumque inter armatos. Ad haec in novitatem gene-ris originisque, qua falsa, quavora, iacere. llaec,quum sub ipso vallo portisque streperent,haudaegreconsules pati. At iinperitae multitudinis nunc indi-gnatio, nunc pudor, pectora versare, et ab intestinisavertere malis: nolle inultos hostes,nolle successum,non Patribus, non consulibus: externa et domesticaodia certare in animis. Tandem superant externa:adeo superbe insolenterque hostis eludcbat. Fre-quentes in praetorium conveniunt, poscunt pugnam,postulant, ut signum detur. Consules, velut delibe-rabundi, capita conferunt, diu colloquuntur. Pugna-re cupiebant; sed retro revocanda et abdenda eupi-ditas erat, ut adversando remorandoque incitato se-