LI«. II. CAP. 45. [ü. C. 27 / 1 . A. C.478.J 125

mel militi adderent impetum. llcdditur responsum,immaturam rem agi, nondum tempuspugnae esse: ca-slris se lenerent. Edicunt inde, ul alstineant pugna:si quis iniussu pugnaverit, ut in liostem animadversu-ros. Ita dimissis, quo minus consules veile credunt,crescit ardor pugnandi. Accedunt insuper hostes fe-rncius multo, ut statuisse non pugnare consules co-gnitum est. Quippe impune se insultaturos,non credimiliti arma: rem ad ultimum seditionis eruptnram,finemque venisse Romano imperio. Ilis freti occur-santportis, ingerunt probra, aegre abstinent, quincastra oppugneiit. Enimvero non ultra contumeliampati Romanus posse: totis castris undique ad consu-les c-urritur. Non iam sensim, utante, per centu-rionum principes postulant; sed passim omnes cla-moribus agunt. Matura res erat; tei'giversantur ta-rnen. Fabius deinde, ad crescentem tunmltu iammetum seditionis collegaeoncedente, quumsilentiumclassico fecisset, Egoistos, Cn. Manli , posse vincerescio; veile ne scirem, ipsi fecerunt. Itaque ceriumatque decrelum est, non dare signum, nisi, viclores serediluros ex hacpugna, iurant. Consulem Romanummiles scmel in acie fefellit; deos nunquam fallet.Centurio erat M. Flavoleius, intcr primores pugnaeflagitator. Victor, inquit, M. Fabi, revertar ex acie.Sifallat, Iovem patrem,Gradivumque Martern, alios-que iratos inrocat deos. Idem deinceps omnis exer-citus in se quisque iurat. Iuratis datur signum; ar-ma capiunt: eunt in pugnam, irarum speique pleni.Nunc iubent Etruscos probraiacere, nuncarmatis sibiquisque lingua promptum hostem offerri. Omniumillo die, qua plebis, qua Patrum, eximia virtus fuit.Fabium nomen, Fabia gens maxime enituit. Multiscivilibus certaminibus infensos plebis animos illapugna sibi reconciliarc statuunt. Instruitur aeies :nee Veiens hostis Etruscacque legiones detrectant.