Lin. II. CAP. 31.32. [U. C. 260. A . C. 492.] 109

domi impeditur. Privatus potius, quam dicAalor, sedi-tioniintercro. Ita, curiaegressus, dictaturasc abdica-vit. Apparuit causa plebi, suam ricem indignantemmagistratu abissc. Itaque, relut pcrsoluta fide, quo-niam per eura non stetissct, quin pracstarctur, dece-dcntcmdomum cumfarore aclaudibus prosecutisunt.

XXXII. Timor inde Patres incessit, ne, si dimis-sus exercitus foret, rursus coetus occulti coniuratio-nesque fierent. Itaque, quanquam per dictatoremdelectus habitus esset, tarnen, quoniam in consulumverba iurassent, sacramento teneri militem rati, percausam renovati ab Aequis belli educi ex urbe legio-nesiussere: quo facto maturata est seditio. Et pri-ino agitatum dicitur de consulum caede, ut solveren-tur sacramento: doctos deinde, nullam scelcrc reli-gionem exsolri, Sicinio quodam auctore, iniussu con-sulum in Sacrum montem seccssisse (trans Anienemamnem est) tria ab urbe millia passuum. Ea fre-quentior fama est, quam, cuius Piso auctorest, inAventinum secessionem factam esse. Ibi sine ulloduce vallo fossaque communitis castris quieti, remnullam, nisi necessariam ad victum, sumendo, peraliquot dies, neque lacessiti neque laeessentes, sesetenuere. Paror ingens in urbe, metuque mutuo sus-pensa erant omnia. Timere relicta ab suis plebesviolentiam Patrum, timere Patres residem in urbeplebem, incerti, manereeam, an abiremallent. Quamdiu autem tranquillam, quae secesserit, multitudi-nem forel quid futurum deinde, si quod externuminterim bellum exsistat? nullam profecto, nisiincon-cordia civium, sporn reliquam ducere: eam per ae-qua, per iniqua, reconciliandam eivitati esse. Pla-cuit igitur oratorem ad plebem mitti MeneniumAgrippam, facundum virum et, quod inde oriundus, erat, plebi earum. Is, intromissus in castra, prisco /| illo diceudi et horrido modo nihil aliud, quam hoc,