108

T. LIVII [U. C. 260. A. C. 492.]

gatque, cxuitque castris. Equitatu inimisso mediarnturbaverat hostium aciem, qua, dum se cornualatiuspandunt, parum apte introrsum ordinibus aciem fir-maverant. Turbatos pcdes inrasit: eodem impetucastra capta, debcllatumque est. Post pugnam adUegillum lacum non alia illis annis pugna clariorluit. Dictator triumplians urbem invchitur. Supersolitos honores locus in circo ipsi postcrisque adspcctaculum datus; sella in co loco curulis posita.Yolscis devictis \ r eliternus ager adcmptus: Vclitrascoloni ab urbe nnssi et colonia dcducta. Cum Acquispost aliquanto pugnatum est, invito quidem consule,quia loco iniquo subeundum erat ad bostes: sedmili-tes, extrabi rem criminantes, ut dictator, priusquamipsi redirent in urbem, magistratu abiret, irritaque,sicut ante consulis, promissa eius cadcrent, perpule-rc, ut forte temere in adversos montcs agmen erige-rct. Id male commissum ignavia hostium in bonuinvertit: qui, priusquam ad conicctum tcli renirctur,obstupefacti audacia llomanorum, relictis castris,quae munitissimis tenuerant locis, in aversas rallcsdesiluere: ubi satis praedae et victoria ineruentafuit.Ita trifariam re bello bene gcsta, de domesticarumrerum erentu nec l’atribus nec plebi cura decesserat:tanta quum gratia, tum arte praeparaverant fenera-torcs, quae non modo plebem, sed ipsum etiam dicta-torcm frustrarentur. Namque Valerius, post Vetusiiconsulis redituni, omnium actionum in senatu pri-mam liabuit pro Victore populo, retulitque, quid ne-xis fieri placeret. Quae quum reiecta relatio esset,Non placeo, inquit, concordiae anctor: oplabitis, medius fidi'us, propcdiem, ul mei similes Humana plclespatronos habeat. Quod ad me attinet, neque frustra-bor ultra cives meos , neque ipse frustra dictator ero.Discordiae intestinae, bellum externum fecere, ul hocmagistratu egcrel respublica. Pax foris parla est,