106

T. LIVII [ü. C. 260. A. C. 492.]

tantum, qui, fidem seculi P. Servilii consulis, Volsco,Aurunco, Sabinoque militassent hello, agendum ccnse-bat. T. Lartius, Kon id tempus esse, ul merila tan-tummodo exsolvcrenlur: tolam plebem aere alieno de-mersamesse: ncc sisti posse, ni omnibus consulalur.Quin, si alia alioritm sit conditio, accendi magis discordiam, quam sedari. Ap. Claudius, et natura im-mitis, et elferatus hinc plebis odio, illincPatrpm lau-dibus, Kon miseriis, ait, sed licentia, tantum concitumiurbarum; et lascivire magis plebem, quam saevire.Id adeo tnalum ex provocatione natum: quippe minusesse consulum, non Imperium; ubi ad eos, qui una pec-caverint, provocare liceal. Agedum, inquit, dictato-rem, a quo provocatio non est, creemus. Iam hic, quonunc omnia ardent, conticescet furor. Pulset tummihi liclorem, qui seiet, ius de tergo vilaque suapenesunum illum esse, cuius maiestatem violarit.

XXX. Multis, ut erat, horrida et atrox videba*tur Appii sententia: rursus Virginii Lartiique exem-plo liaud salubres; utique Lartii putabant senten-tiam, quae totam fidem tolleret: medium maximeet moderatum utroque consilium Virginii habebatur.Sed factione respectuque rerum privatarum, quaesemper offeccre officientquepublicisconsiliis, Appius■vicit: aepropefuit, ut dictator ille idem crearetur.Quae res utique alienasset plebem periculosissimotempore, quum Volsci Aequique et Sabini forte unaomnes in armis essent. Sed curae fuit consulibus etsenioribusPatrum, ut imperium, suo rehemens, man-sueto permitteretur ingenio. M’. Valerium dictato-remVolesi filium creant. PIcbes, etsi adversus secreatum dietatorem ridcöat, tarnen, quum provoca-tionem fratris lege liabcret, nihil ex ea familia tristenec superbum timebat. Edictum deinde, a dictatorepropositum, confirmarit animos, Serviliiferecon.su-lis edicto conveniens: sed ethomini et potestatimc-