LI 15. II. CAP. 28.29. [U. C. 2 G 0 . A. C. 4ga.] 105

praeslarelurßdcspublica. Liber latem unicuique priusreddendam esse, quam arma danda: ut pro palria ci-vibusque, non pro dominis, pugnent. Consules, quidmandatum esset a senatu, videbant: sed eorum, quiintra parietes curiae ferociter loquercntur, neminemadessc, invidiae suae participem: et apparebat atroxcum plebe ccrtamen. l’rius itaque, quam ultima cx-perirentur, senatum iterum consulere placuit. Tumvero ad sellas consulum prope cunvolavere minimusquisque natu Patrum, abdicare cunsulatum iubentes,ct deponere imperium, ad quud tuendum animusdecsset.

XXIX. Utraque re satisexperta, tum demumcon-sules: Ac praediclum negclis,alresconscripti: adestingens sedilio. Poslulamus, ul ii, qui maxime igna-viam increpant, adsinl nobis habentibus delectum.Acerrimi cuiusque arhitrio, quando ila placet, remagemus. ltcdeunt in tribunal: citarinominatimunumexiis, qui in conspectu erant, dedita opera iubent.Quum staret tacitus, et circa cum aliquot liominuni,ne forte riolaretur, constitisset globus, lictorem adeum consules mittunt. Quo repulso, tum vero, in-dignum facinus esse, clamitantes, qui Patrum consu-libus aderant, devolant de tribunali, ut lictori auxi-lio essent. Sed ab lictore, nihil aliud quam prehen-dere prohibito, quum conversus in Patres impetusesset, consulum intercursu rixa sedata est: in qua ta-rnen, sine lapide, sine telo, plus clamoris atque ira-rum, quam iniuriae, fuerat. Senatus, tumultuosevocatus, tumultuosiusconsulitur, quaestionem postu-lantibus iis, qui pulsati fuerant, decernente fcrocis-simo quoque, non sententiis magis, quam clamore etstrepitu. Tandem, quum irae resedissent, expro-brantibus consulibus, niliilo plus sanitatis in curia,quam in foro, esse, ordine consuli coepit. Tres fue-re sententiae. P. Virginius rem non vulgabat: de iis