104

T. LIA r II [TT. C. 2 G 0 . A.C.4t)2.]

sit. 111c, quum a lictoribus iam traheretur, provoca-vit: nec cessisset provocationi consul, quia non du-bium erat populi iudicium, nisi aegre victapertinaciaforet, consilio magis et auctoritate principum, quampopuli clamorc: adeo supererant animi ad sustinen-dam invidiam. Crescere inde malum in dies, nonclamoribus modo apertis, sed, quod multo pcrnicio-sius erat, secessione occultisque colloquiis. 'l'andeminvisi plebi consules magistratu abeunt, Serviliusneutris, Appius Patribus mire gratus.

XXV11I. A. Aurginius inde et T. A r etusius consu-latum ineunt. Tum vero plebes, incerta quales ha-bitura consules esset, coetus nocturnos, pars Esqui-liis, pars in Arentino, facere; ne in foro subitis tre-pidaret consiliis, et omnia temere ac fortuito agcret.Eam rem consules rati, ut erat, perniciosam, ad Pa-tres deferunt: sed delatam consulere ordine non li-cuit: adeo tumultuose excepta est clamoribus undi-que et indignatione Patrum, si, quod imperio consu-lari exscquendum esset, invidiam eius consules adsenatum reiieerent. Vrofeclo si essent in republicaMagistrat us, nullum fut urum fuisse liomae, nisi publi-cum, concilium. JÜtinc in mille curias concioncsquc(quum alia inEsquiliis, alia in Arentino fianl concilia)dispersam et dissipatam esse rempublicam. Unutn,hercule , viritm, (id enim plus esse, quam consulem)qualis Ap. Claudius fuerit, momenlo lemporis discus-surum illos coetus fuisse. Correpti consules quum,quid ergo se facere vellent, (nihil enim segnius mol-liusre, quam Patribus placeat, acturos) percuncta-rentur, decernunt, ut delectum quam acerrimum ba-beant: otio lascivire plebem. Dimisso senatu, con-sules in tribunal ascendunt: citant nominatim iuuio-res. Quum ad nomen nemo responderet, circumfusamultitudo in coneionis modum negare, Ultra dccipiplebemposse. Nunquam unum mililem habiluros, ni