102 T. LI VII [U. C. 2 5q. A. C. 4g3.]

dentem Romani Ecetranorum Volscorum lcgati, re-bus suis timcntes post l’ometiam captam, adeunt.Ilis ex senatusconsulto data pax, ager adcmptus.

XXVI. Confestim et Sabini Romanos tcrritare-re: tumultus cnim fuit venus, quam bellum. Noctein urbe nuntiatum cst, exercitum Sabinum praeda-bundum ad Anienem amnem pervenisse: ibi passimdiripi atque incendi rillas. Alissus extemplo eo cumOmnibus copiis equitum A. Postumius, qui dictatorbello Latino fucrat: secutus consul Servilius cumdelecta peditum manu. Plerosque palantes cquescircumvenit: nec advenienti peditum agmini restititSabina legio. Fessi, tumitinere, tum populationenocturna, magna pars in rillis repleti cibo yinoque,rix fugae quod satis esset ririum habuere. Nocteuna audito perfectoque bello Sabino, postero die, inmagna iam spe undique partae pacis, legati Auruncisenatum adeunt, ni decedatur Volsco agro, bellumindicentes. Cum legatis simul exercitus Aurunco-l'um domo profectus erat: cuius fama, haud proculiam ab Aric-ia risi, tanto tumultu concirit Romanos,ut nec consuli ordine Patres, nec pacatumrcsponsumarma inferentibus arma ipsi capientes dare possent.Ariciam infesto agmine itur: nec procul indecumAu-runcis signa collata, proelioque uno debellatum est.

XXVII. Fusis Auruncis, rictor tot intra paucosdies bellis Romanus promissa consulis fidemque se-natus exspectabat: quumAppius, et insita superbiaanimo, et ut collegae ranam faceret fidem, quamasperrime poterat, ius de creditis pecuniis dicere.Deinceps et, qui ante nexi fuerant, creditoribus tra-debantur, et nectebantur alii. Quod ubi cui militiinciderat, collegam appellabat: concursus ad Serri-lium fiebat, illius promissa iactabant, illi exprobra-bant sua quisquc belli merita cicatricesqueacceptas.Postulabant, ut aut referret aa senatum, aut ut auxi-