LIB. I. CAP. 50. 51. [V • C. 220 . A. C. 532.] 01

Multa ibi tota die in concilio rariis iactata sermoni-bus erant. Turnus Ilerdonius ab Aricia ferociter inabsentem Tarquinium erat invectus: Haiti mir umesse, Superbo indilum Homae cognomen. (lam enimita clani quidem mussitantes, vulgo tarnen, cum ap-pellabant.) An quicquam superbius esse , quamludi-ficari sic omne nomen Latinum? Principibus longc abdomo excitis, ipsum, qui concilium indixerit, non ad-esse: lenlariprofecto palientiam, ut, si iugum acce-perint, obnoxios premal. Cui enim non apparere, af-fectare eum impcrium in Latinos? Quod si sui benecrediderinl eines, aut si creditum illud, et non raplumparricidio sic, credere et Latinos (quanquam ne sicquidem alienigenae) debere. Sin suos eins poeniteat,(quippe qui alii super alias trucidentur, exsulatumeanl, bona amillanl,) quid spei melioris Latinis por-tendi? Si se audiant, domum suam quemque inde abi-turos: nequemagis observaluros dient concilii, quamipse, qui indixerit, observet. Haec atque alia eodentpertinentia seditiosus facinorosusque homo, hisqueartibus opes domi nactus, quum maxi nie dissercret,intervenit Tarquinius. Is finis orationi fuit. Aversiomnes ad Tarquinium salutandunv. qui, silentio fa-cto, monitus a proximis, ut purgaret so, quod idtemporis venisset, disceplatorem, ait, se sumplum in-ter patrem et filium: curti reconciliandi eos in gra-tiam moratum esse: et, quia ea res exemisset illumdient, postero die acturum, quae constiluisset. Neidquidem ab Turno tulisse tacitum ferunt: dixisseenim, Xullam breviorem esse cognilionem, quam interpatrem et filium, paucisque transigiverbisposse: nipareatpatri, habiturum infortnnium esse.

LI. Haec Aricinus in regem Romanum increpanscx concilio abiit. Quam rem Tarquinius aliquanto,quam videbatur, aegrius ferens, confestim Turne ne-cem machinatur; ut eundem terrorem, quo civium