GO

T. LI VII [V. C. 220. A. C. 532.]

gener sepultura prohibuit, Itomulum quoque insepul-lum perisse dictitans: primores Patrum, quos Serviirclms favisse credebat, intcrfecit: conscius deiiule,male quaevendi rcgni ab se ipso adversus se exem-plum capi posse, armatis corpus circumsaepsit. Ne-que onim ad ins regni quicquam praeter vim habe-bat; ut qui neque populi iussu, neque auctoribus Pa-tribus regnarct. Fo accedebat, ut in caritatc civiumnihil spei reponenti metu regnuni tutandum esset:quem ut pluribus incuteret, cognitiones capitaliumrerum sine consiliis per se solus exercebat: perquoeam causam occidere, in exsilium agere, bonis mul-tare poterat non suspectos modo aut invisos, sedunde nihil aliud, quam praedam, sperare posset. ItaPatrum praecipue numcro iinminuto, statuit nullosin Patres legere; quo contemptior paucitate ipsaordoesset, minusque per se nihil agi indignarentur. Hieenim regum primus traditum a prioribus morem deomnibus senatum consulendi solvit: domesticis con-siliis rempublicam administravit: bellum, pacem,foedera, societates per se ipse, cum quibus voluit,iniussu populi ac senatus, fecit diremitque. Latino-rum sibi maxime gentem conciliabat, ut peregrinisquoque opibus tutior Inter cives esset: neque hospi-tia modo cum primoribus eorum, sed allinitatcs quo-que, iungebat. OctavioMamilioTusculano, (is longeprinceps Latini nomiuis erat, si famae credimus, abUlixe deaque Circe oriundus) eiMamilio filiam nu-ptum dat; perque eas nuptias multos sibi cognatosamicosque eius coneiliat.

L. lam magna Tarquinii auctoritas inter Lati-norum proceres erat; quum, in diem certam ut adlucum Ferentinae convcniant, indicit: esse, quaeagere de rebus communibus velit. Conreniunt fre-quentes prima luce. Ipse Tarquinius diem quidemservavit; sed paullo ante, quam sol occideret, venit.