420

T. LIVII [U. 0. 55o. A. C. 202 .J

rent, Komanos prohiberet. Deinde auxiliares anteCarthaginiensium aciem, ne homines mixti ex collu-vione omnium gentium, quos non fides teneret, sedmerces, liberum receptum fugae haberent: simulprimum ardorem atque impetum hostium excipien-tes fatigarent; ac, si nihil aliud, vulneribus suisferrum hostile hebetarent. Tum, ubi omnis spesesset, milites Carthaginienses Afrosque: ut, omni-bus rebus aliis pares, eo, quod integri cum fessis acsauciis pugnarent, superiores essent: Italicos, inter-vallo quoque diremptos, incertos socii an hostes es-sent, in postremam aciem summotos. Hoc editovel ut ultimo virtutis opere, Hannibal, quum Adru-metum refugisset, accitusque inde Carthaginemsexto ac trigesimo post anno, quam puer inde pro-fectus erat, redisset, fassus in curia est, non proeliomodo se, sed bello victum, nec spem salutis alibi,quam in pace impetranda esse.

XXXVI. Scipio, confestiin a proelio expugnatishostium castris direptisque, cum ingenti praeda admare ac naves rediit; nuntio allato, 1’. Lentulumcum quinquaginta rostratis, centum onerariis, cumomni genere commeatus, ad Uticam accessisse. Ad-movendum igitur undique terrorem perculsae Car-tilagini ratus, misso Laelio Hornam cum victoriaenuntio, Cn. Octavium terrestri itinere ducere legio-nes Carthaginem iubet: ipse, ad suam veterem novaLentuli classe adiuncta,. profectus ab Utica portumCarthaginis petit. Haud procul aberat, quum velatainfulis ramisque oleae Carthaginiensium occurrit na-vis. Decem legati erant principes civitatis, auctoreHannibale missi ad petendam pacem. Qui quum adpuppim praetoriae navis accessissent, velamentasup-plicum porrigentes, orantes, implorantesque fidemet misericordiam Scipionis ; nullum iis aliud respon,sum datum, quam ut Tunetem veniret: eo se motu