320 T. LIVII [U. G5i 7 . A. C. ao5.]

ii. Cur ergo, quoniam Graecas fabulas enarrare va- ieat, non Agathoclem potius, Syracusanum regem, .quum diu Sicilia Punico bello ureretur, transgressum Iin hanc eandem Africam, avertisse eo bellum, unde |venerat, refers?

XIil\ r . Sed quid, ultro melum inferre hosti, et ahse remoto periculo alium in discrimen adducere, qualesit, veteribus externisque exemplis admonere opus est iMaius praesentiusve ullum exemplum esse, quam Han-nibal, potest? Mullum intcresl, alienos poputere fines,an tuos uri, exscindi, videas. Phts animi est inferentipericulum, quam propulsanti. Ad hoc maior ignota-rum rerum est terror: bona malaque hostium ex pro-pinquo ingressus fines aspidas. Non speraverat Han-nibal fore, ut tot in Italia populi ad se deficerent,quot defecerunt post Cannensem cladem ; (quanto mi-nus quicquam in Africa Carthaginiensibus firmum acstabile sit, infidis sociis, gravibus ac superbis domi-nis? Ad hoc nos, etiam deserti ab sociis, viribus no-stris, milite Romano, stetimus. Carthaginiensi nihilcivilis roboris est: mercede paratos milites habent,Afros Numidasquc, levissima fidei mutandae ingenia.Hic. modo nihil morae sit, una et traiecisse me audie-tis, et ardere bello Africam, et molientem hinc Hanni- Ibalem, et obsideri Carthaginem. Laetiores et fre-quentiores ex Africa exspectate nuntios, quam ex Hi- ,spania accipiebatis. Has mihi spes subiicit fortuna 1populi Romani, dii foederis ab hoste violati testes, Sy-phax et Masinissa reges: quorum ego fidei ita inni-tar, ut bene tutus a perfidia sim. Multa, quae nuncex intervallo non apparent, bellum aperiet: et id estviri et ducis, non deesse fortunae qiraebenti se, et ob-lata casu flectere ad consilium. Habebo, Q. Fabi,parem, quem das, Hannibalem; sed illum potius egotraham , quam ille me retineat. In sua terra cogampugnare eum, et Carthago praemium victoriae erit,