Sp. et L. Carvilii, quum- rem invisam infamcmquecernerent, ducentum millium acris multum 1H. Po-stumio dixerunt. Cui certandae quum dies advenis-set, conciliumque tam frequens plebis adesset, utmultitudinem area Capitolii vix caperet; peroratacausa, spes una videbatur esse, si C. Sen ilius Caseatribunus plebis, qui propinquus cognatusque Postu-mio erat, prius, quam ad suffragium tribus vocaren-tur, intercessisset. Testibus datis, tribuni populumsummoverunt; sitellaquc allata est, ut sortirentur,ubi Latini suffragium ferrent, lntcrim publicani Ca-scae instare, ut concilio diem eximeret. Populusreclamare: et forte in cornu primus sedebat Casea,cui simul metus pudorque animum versabat. Quumin eo parum praesidii esset, turbandae rei causa pu-blicani per vacuum in summolo locum cuneo irrupe-runt, iurgantes simul cum populo tribunisque. Necprocul dimicatione res erat, quum fulvius consultribunis, Nonne videtis, inquit, vos in ordinem coactosesse, ct rem ad seditionem spectare, ni propere dimit-titis plebis conrilium?

IV. Plebe dimissa, senatus vocatur, et consulesreferunt de concilio plebis turbato vi atque audaciapublicanorum. M. Furium Camillum, cuius exsiliumruina urbis secula fuerit, damnari se ab iratis civibuspassum esse. Decemviros ante eum, quorum legibusad eam diem viverent, inultos postea principes civita-tis, iudicium de se populi passos. Postumium Pyr-gensem suffragium populo Romano extorsisse, conci-lium plebis sustulisse, tribunos in ordinem coegisse,contra populum Romanum aciem instruxisse, locumoccupasse, ut tribunos a plebe intercluderet, tribus insu ffragium vocari prohiberet. Nihil aliud a caede acdimicatione continuisse homines, nisi patientiam ma-gistratuum, quod cesserint in praesentia furori atqueaudaciae paucorum, vincique se ac populum Romanum