Lr n. XLV. Cap. 22. 23. [U. C.585.A.C. iC 7 .] 335

Haec non gloriandi causa retuli, (-neque enim ea nuncnostra est fortuna) sed ut admonerem, quemadmodumadiuvare socios solerent lihodii.

XXIII. Praemia, Philippo et Antiocho devictis,amplissima accepimus a vobis. Si, quae vestra nuncest fortuna deum benignitate et virtute vestra, ea Per-sei fuisset, et praemia petitum ad victorem regem ve-nissemus in Macedoniam, quid tandem diceremus? Pe-cuniane a nobis adiutum, an frumento? auxiliis ter-restribus, an navalibus? quod praesidium tenuissenos? tibi pugnasse aut sub illius ducibus, aut per nosipsos? Si quaereret, ubi miles noster, ubi navis intrapraesidia sua fuisset; quid responderemus? Causamfortasse diceremus apud victorem, quemadmodum apudvos dicimus. Hoc enim legatos utroque de pace mit-tendo consecuti sumus, ut ne ab utraque parte gratiaminiremus; ab altera etiam crimen et periculum esset.Quanquam Perseus vere obticeret, id quod vos non po-testis, Patres conscripti, nos principio belli misisse advos legatos, qui pollicerentur vobis, quae ad bellumopus essent; navalibus, armis, iuveniute nostra, sicutprioribus bellis, ad omnia paratos fore. Ne praesta-remus, per vos stetit, qui de quacunque causa tumaspernati nostra auxilia estis. Neque fecimus igiturquicquam tanquam hostes, neque bonorum sociorumdefuimus officio ; sed a vobis prohibiti praestare fui-mus. Quid igitur? nihilne facium neque dictum estin civitate vestra, lihodii, quod nolletis, quo meritooffenderetur populus llomanus? Hic iam non, quodfactum est, defensurus sum, (non adeo insanio) sedpublicam causam a privatorum culpa segregaturus.Nulla enim est civitas, quae non et improbos cives ali-quando, et imperitam multitudinem semper habeat.Etiam apud vos fuisse audivi, qui assentando multi-tudini grassarentur: et secessisse aliquando a vobisplebem, nec in potestate vestra rempublicam fuisse. Si