Afrikaner hielten nun eine Synode, prüften die Sache und ent-schieden sie dahin, daß Basilidcs und Martialis mit vollem
SU» detsotu et eonseisntium etium propriu eontossinus nudu-tum tiomum /»e»'>/cnx, Ktc/»/t«num cotteyum noxtcum /««»/c/»exitum et Aextuc »'ei ac tacitac vem'tatix ir/nacu?»ut sxumliiret repnni se iugusts iu episcoputuin, de «zu» lue-rut )usts depositus. kloo eu pertinet, ut Uusilidis nou tumubnlitu sint, guum oumulutu delietu, ut ud supsrinru peeeutuesus etium tutluviue guui» ciroumvsntienis crimen uovesserit.rVe^ue cuim tum c»t/»««<tux ext itte cui »eAtii/eute»' ctre/itumext^, </uam tiic exeorundus, qui kruudutsutsr nbrspsit.
Dann spricht er von des Martialis Schuld, und nachdem ernoch einmal ausgeführt, daß beide nicht Bischöfe sein können,gibt er noch einen besondern Grund an, weshalb ihnen die Re-stitution durch Stephan nichts helfen könne, »luxime, sagt er,euin zum priUeiu nndisoum et eum omnikus omni»« episvupisin tot« munde onnstitutis, etium tlecnetiux vnlls^u noster(Stephans Vorgänger) dsorsverit, e)us med! Ixuuiuss »Ii er-diuutions olsri utgus sueerdetuli Iinnere prnliilieri. Stephanhatte also gar keine Ausrede, guurs, etxi «/iq-ui -te c»tic//ixnoxtnix eu-xtitcmnt , (nämlich Stephan und einige ItalischeBischöfe) krutrss curissiiui, q>ui ltci/icum <tixci/»ti»um ucr/iiAe»-«tun» /-utunt et cum S«xiti«ts et lt/acti«ii temece cum»iu»i-sunt, centurkure tidsm nnstrum res ist» neu devet, cum 8.8piritus III psulmis tulidus enmminetur dioens: „De uutcmeetixti etixti/iiina»! et ut/ceixti xecmenex meox ?°et»'o. Si ci-«tebix /'«»'cm, concuccebux ei et cum uckuttcm'x /»»»'tioncmtuum/»unebax." llousortes et purtieipss estendit oos utieue-ruui delieterum fusri gui kusrint delinipientibus oapuluti. 8edet Iioe idem puulus upostelus seribit (item. k.). Dluniksstutst eomprebut morte diguos esse et ud poeuum venire na»med« eos, </ui muta /'«ciuut, xert ctiam eox »/«i tutia a^en-tiöux ceuxe/itiunt/ gui dum eis illieidu enmmuuioutiens miseen-tur, noeentium tuetikus pelluuntur st dum /un^untur in vuipu,sie nee in peenu sspuruutur. —
Wie sehr übrigens Cyprian alle Recurse nach Rom verab-scheute, wie sehr er dagegen eiferte, das zeigt sein Brief anCornelius le>>. 55.). Siehe meine Schrift: Der PrimatS. l83, tSS.