DE BEATITATE. 95II. In animi (a) cognitione dubitarenon possumus, nisi in physicis plane plum-bei sumus, quin nihil sit animis admix-tum, nihil concretum, nihil copulatum,nihil coagmentatum, nihil duplex, Quodcum ita sit, certe nec secerni, nec dividi,nec discerpi, nec distralu potest: nec inter-ire igitur. Est enim interitus quasi disces-sus, & secretio, ac diremptus earum par-tium, quae ante interitum junctione aliquatenebantur. His & talibus rationibus ad-ductus Socrates, nec patronum quaesivit adjudicium capitis, nec judicibus supplex fuit:adhibuitque liberam contumaciam a mag-nitudine animi ductam, non a superbia;& supremo vitae die de hoc ipso multa dis-seruit: & paucis ante diebus, cum facileposset educi e custodia, noluit: & cum pe-ne in manu iam mortiferum illud tene-ret poculum, locutus ita est, ut non admortem trudi, verum in coelum videreturascendere.Ita enim censebat, itaque disseruit,duas esse vias, duplicesque cursus animo-rum e corpore excedentium. Nam qui sehumanis vitiis contaminavissent, & se totoslibidinibus dedissent, quibus caecati, velut do-mesticis vitiis, atque flagitiis se inquinavis.sent, vel in republica violanda fraudes in-expiabilesG 2(a) Tusc. I. 71.