DE AMICITIA.Tales igitur inter viros amicitia tan-tas opportunitates habet, quantas vix queodicere.Principio, cui potest esse vita vi-talis, ut ait Ennius, qui non in amicimutua benevolentia conquiescat? Quid dul-cius, quam habere, quicum omnia audeassic loqui, ut tecum? Quis esset tantus fru-ctus in prosperis rebus, nisi haberes, quiillis aeque, ac tu ipse, ganderet? Adversasvero ferre difficile esset sine eo, qui illasgravius etiam, quam tu, ferret.Denique caeterae res, quae expetuntur,opportunae sunt singulae rebus fere singu-lis: divitiæ, ut utare: opes, ut colare:honores, ut laudere: voluptates, ut gaudeas:valetudo, ut dolore careas, & muneribusfungare corporis. Amicitia res plurimascontinet: quoquo te verteris, praesto est:nullo loco excluditur: nunquam intempe-stiva, nunquam molesta est. Itaque nonaqua, non igni, ut ajunt, pluribus locisutimur, quam amicitia.Neque ego nunc de vulgari, aut demediocri, (quae tamen ipsa & delectat, &prodest) sed de vera & perfecta loquor,qualis eorum, qui pauci nominantur, fuit.Nam & secundas res splendidiores facit ami-citia, & adversas partiens, communicans-que,