DE ANIMI COMMOTIONIBUS. 39VII. Qui (a) natura dicuntur iracun-di, aut misericordes, aut invidi, aut tale quid;ii sunt ejusmodi constituti, quasi mala va-letudine animi, sanabiles tamen: ut deSocrate dicitur. Cum multa in conventuvitia in eum collegisset Zopyrus, qui senaturam cujusque ex forma perspicere pro-fitebatur, derisus est a caeteris, qui illa inSocrate vitia non agnoscerent: ab ipso au-tem Socrate sublevatus, cum illa sibi vitia in-esse, sed ratione a se dejecta diceret. Ergo, utoptima quisque valetudine affectus, potest vi-deri alius, ut natura ad aliquem morbum pro-clivior: sic animus alius ad alia vitia pro-pensior.VIII. Quidnam (b) esse causae putem,cur, cum constemus ex animo, & corpore,corporis curandi, tuendique causa quaesitasit ars, ejusque utilitas Dei immortalis in-ventioni consecrata: animi autem medicinanec tam desiderata est, antequam inventa,nec tam culta, posteaquam cognita est, nectam multis grata, & probata, pluribusetiam suspecta, & invisa? An quod cor-poris gravitatem, & dolorem animo judi-camus; animi morbum corpore non senti-mus? ita fit, ut animus de se ipse tum ju-dicet, cum id ipsum, quo judicatur, aegrotet.IX.C 4(a) Tuscul. IV. 80.(b) Tuscul. III, 1.