468 . B.

ΠΡΟΣ ΛΕΠΤΙΝΠΝ.

195

λάκις εξαπατη&έντες κεχειροτονήκατε, καί συμμάχους ήδητινάς ήττονς άντϊ κρειττόνων επείσ&η& 3 ελέσ&αι, καίολως εν οίμαι πολλοίς οίς πράττετε καί τοιοΰτόν τι συμ-βαίνειν ανάγκη, άρ 3 ονν ·&ησόμε&α νόμον διά ταντα, 4μηδε το λοιπόν εξείναι τη βουλή μηδε τψ δήμιμ μήτεηροβονλενειν μήτε χειροτονεϊν μηδέν; εγώ μεν ονκ οίμαι'ου γάρ έσμεν άφαιρε&ήναι δίκαιοι περί ών αν εξαπατη-ΰώμεν, αλλά διδαχ&ήναι πώς τούτο μή πεισόμεϋ-α, καιίλέσ&αι νόμον ονχ ος αφαιρήσεται το κυρίους ημάς είναι,αλλά δι ου τον έξαπατώντα τιμωρησόμε&α.

Εί τοίνυν τις έάσας ταντ 3 αυτό κα-9· 3 αΰτ 3 έξετάσειεν, 5πότερόν ποτέ λυσιτελέατερόν εστι κυρίους μεν υμάς είναιτής δωρεάς, έξαπατη&έντας δέ τι καί φανλψ τινί δούναι,ή διά τοΰ παντελώς άκυρους γενέσίλαι μηδ 3 αν άξιόν τιν 3είδήτ 3 εξείναι τιμήσαι, εΰροιτ 3 αν μάλλον εκείνο λναιτε-λονν. διά τί; ότι εκ μεν τον πλείονας ή προσήκει τιμάνπολλούς ευ ποιείν προκαλεϊοΰ- 3 υμάς, εκ δε τον μηδενίμηδέν, μηδ 3 αν άξιος ή, διδόναι πάντας άπείρξετε τονφιλοτιμεϊσ&αι. προς δε τοντψ καί δι 3 εκείνο, οτι οι μεν 6άνάξιόν τινα τιμήσαντες ενη&είας τινά δόξαν εχοιεν αν ,

usjtm. Dafs das Volk der Athenerdurch die Macht des Augenblickssich zu mancher Unbesonnenheithinreifsen, überhaupt mehr durchLeidenschaft als durch ruhige Über-legung sich leiten und daher vonseinen Führern sich bethören und zuParteizwecken mifsbrauchen lieCs,dazu giebt die Geschichte die Belege.Das Bewufstsein dieser Schwächespricht sich am deutlichsten in demBedürfnis aus, als besondere Kate-gorie unter den Staatsverbrechendie άπάτηαις τον 8ήμον aufzustel-len, s. unten § 100.^ Dazu Eupolisb. Ath. 10, 425 b co πόλις, πόλις,°> s _ ευτυχής εϊ μάλλον ή καλώς ψρο-νΰς. Arist. Woik. 588 ψασι γάρουσβουλίαν τηδε τή πόλει προσ-Μναι, ταντα μέντοι τους Ο'εονςοττ αν υμείς έξαμάρτητ*, έπΐ τοβέλτιον τρέπειν. — συμμάχους —

έλέσ>9αι] Unter Umständen, selbstvom rein politischen Standpunktaus, doch sehr lobenswert und je-denfalls ritterlich. Vgl. Isokr. 4, 53mit der Anm. von Rauchenstein. —iv οίμαι πολλοίς] wie 54, 38 οί γάροίμαι βέλτιστοι, οίμαι ist zum Ad-verbium geworden, hier mit leichterIronie, wie beim lat. credo. — πολ-λοί;] ist nicht unbestimmte Menge,sondern Vielheit an sich: = beider Menge von Geschäften.

4. προβουλενειν] S. zu 18, 169.— τον έξαπατώντα] mit kollek-tivem Sinne.

5. έξαπατηβέντας δέ τι] wie 8,63 πόσ’ έξηπάτησ&ε. 23, 117 ίξα-πατώντων τι των Λακεδαιμονίων.

6. δι έκέίνο, nämlich ενροιτ ανμάλλον εκείνο λυσιτελοΰν. — ευη-&είας] Gutmütigkeit (nach der besse-ren Seite hin); ihm entspricht κα-

13 *