Druckschrift 
2 (1885) (XX.) Rede gegen Leptines (XVIII.) Rede vom Kranze
Entstehung
Seite
194
Einzelbild herunterladen
 

194

ΑΙΙΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

XX. ρ. 457-

τινών κατηγορούντα πάντας άφαιρείσ&αι την δωρεάντων άδικων έστίν έάσω. και γάρ εϊρηται τρόπον τινάκαι νψ 3 υμών ϊσως γιγνώσκεται άλλ 5 εκεϊν 3 αν εροίμηνήδέως αυτόν, τίνος εϊνεκ , εί τα μάλιστα μή τινές, άλλαπάντες ήααν ανάξιοι, των αυτών ήξίωσεν υμάς τε καίτούτους, εν μεν γάρ τφ γράψαι ,,μηδένα είναι ατελήτους έχοντας άφείλετο την ατέλειαν, εν δε τφ προσγράχραι,,μηδε το λοιπόν εξείναι δούναι υμάς τό δούναι [νμϊνεξεΐναϊ\. ον γάρ εκείνο γ 3 ενεστιν είπεϊν, ώς τον αυτόντρόπον, όνπερ ονς έχοντας αφείλετο την δωρεάν αναξίουςένόμιζεν, οντω καί τον δήμον ανάξιον ηγείτο κύριον είναι3 τον δούναι, εάν τφ βούληται. αλλά νή Λι εκεΐν 3 αν ϊσωςεϊποι προς ταϋτα, ότι διά τό * ραδίως εξαπατάσ&αι τονδήμον, διά τον- 3 όντως έ&ηκε τον νόμον, τί ουν κωλύειπάντ 3 άφηρήσ&αι καί όλως την πολιτείαν υμάς κατάτούτον τον λόγον; ον γάρ εατιν έφ 3 ότον τούτ 3 ου πε-πόν&ατε τών πάντων, αλλά καί -ψηφίσματα πολλά πολ-

auf ein Argument nicht besonderesGewicht legt, oder dafs man esleider nicht beweisen kann. άφαι-ρείσ&αϊ] im Med. fast durchgängigin dieser Rede, wie § 4. 8. 17. 18.23.25.29.34u. s. w. Vgl. zu § 66.τών άδικων] als Neutrum, wie § 16τών καλών έατι , 65 τών αισχίστων«στ/, 135 εν τι των αισχρών «στ ι.εϊρηται, durch den ersten Sprecher.

ϊσως, voraussetzend, wohl, sicher-lich, wie §..16. 64. 73. 75. 105. 121.161. 162. Ähnlich das lat. f'ortasse.

τα μάλιστα] S. zu 18, 21. εξ-είναι δονναι ] δούναι streicht Funk-

hänel (Jahrbb. f. Phil. 93, 539) mitReiske, indem er ατελή είναι zuέξείναι ergänzt. Alleinauch dieerste Bestimmung/ij?i«Va είναι ατε-λή gilt für die Zeit von der Annahmedes Gesetzes an: die bisher befreitwaren, sollen es von nun an nichtmehr sein. Also kann das, wasdiesem, das für die Folge nichtmehr sein wird, mit το λοιπόν ent-gegengesetzt ist, nicht wieder diese

Leistungsfreiheit sein, sondern derBestimmung, dafs frühere Verleihun-gen nicht mehr gelten sollen, kannnur die entgegengestellt werden,dafs Verleihungen der Art nichtmehr für die Folge gegeben werdendürfen. Sauppe, Philol. 25, 266.Vgl. § 55. 160. τό δονναι, dasVerleihen (vgl. το τιμάν § 120).Man beachte den Kunstgriff desRedners, mit dem er seine Sachezu der aller Richter zu machensucht. oi'e έχοντας] So ist stattdes hdschr. τούς έχοντας gebessert,und dies ist jedenfalls eine leichtereAushilfe als ένόμιζεν mit einigenMss. in νομίζων zu verwandelnoder αφείλετο zu tilgen, was zw'arim 2 gestrichen ist (angeblich vonerster Hand, was zu beweisen wäre),aber doch von dem Schreiber derHdschr. in seinem Original gelesenwurde.

3. ον γάρ πάντων] In demfolgenden § verficht D. den bekann-ten Gedanken: abusus non tollit