ΠΕΡΙ ΤΗΣ
ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΑΕΠΤΙΝΗΝ.
XX. ρ. 457. Ε.
*Λνδρες δικασταί, μάλιστα μεν εινεκα τον νομίζειναυμφέρειν [τη πόλει\ λελνσ&αι τον νόμον, εϊτα και τονπαιδος εϊνεκα τον Χαβρίον (ομολόγησα τοντοις ως αν οίόςτ' ώ σννερείν. εστι δ' ουκ άδηλον, ώ άνδρες Ά&ηνάίοι,τον&', ότι Λεπτίνης, καν τις άλλος υπέρ τον νόμον λέγη,δίκαιον μεν οίδεν ερεϊ, ψήσει δ' άναξίονς τινάς άνϋ-ρώ-σονς ενρομένονς ατέλειαν εκδεδνκέναι τάς λειτονργίας,
και τοντψ ττλειστψ χρησεται
1. Der Mangel eines längeren Pro-ömiums im gewöhnlichen Stil er-klärt sich daraus, dafs die Redesich unmittelbar an die des erstenSprechers anschliefst. — ανδρει δι·χασταί ] So im Beginn der Rede nurhier und 32. Vgl. 56, 37 und äv-δρεί ’Λ&ηναϊοι in der fingiertenAnrede 8,35. — λελνσ&αι, wie § 28,imPraet.vom sofortigen Beseitigen,indem dasselbe, obgleich noch be-vorstehend, doch als so gut wieschon geschehen, als unabweislichbetrachtet wird. Man vgl. den La-tinismus: hoc factum uolo. — τουπαιδος τον Χαβρίον] Auffallend ist,dafs D. diesen immer so und nichtmit seinem Namen Ktesippos nennt.Als Grund nimmt Athen. 4, 166 hden üblen Ruf an, in welchem der-selbe stand (vgl. die Einl.): alleindamals kann Kt. noch kein Wüst-ling gewesen sein, da er beim TodeDemosthenes II. 0. Anfl.
τφ λογω. εγω δ οτι μεν 2
seines Vaters, der kaum drei Jahrevorher bei der Blockade von Chios01. 105, 4. 357 erfolgte, noch nichtvolljährig war (§ 82 ίν ορφανίατέ&ραπται). Vielmehr sucht D.durch den gefeierten Namen desVaters die Sympathie der Richterfür den noch unbedeutenden undunbekannten jungen Menschen zuerwecken. Auch warum sich D. desKt. angenommen, hat man ergrün-den wollen: man wollte wissen, erhabe um die Witwe des Chabriasgefreit. Plut. Dem. 15. — τούτοι e— σννερείν, dem Ktesippos undApsephion. —· τις άλλοι, einer derStaatsanwälte § 146. — ψήσει —τώ λόγω] Vgl. § 7. 38. 56. 85. 88.101. 104. 131 ff. 137. 164. D. sagtnicht ganz die Wahrheit. Lept. hattenoch bessere Gründe.
2. έγά> — έάσω] Formel der prae-teritio, die nur bezeichnet, dafs man13