196

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

XX. ρ. 458—

οι δε τους άγα&όν τι ποιοΰντας εαυτούς μή τοίς δμοίοιςάμειβόμενοι, * χαχίας. οσψ δή χρείττον εύή-9-η δοκεϊν ή■πονηρόν είναι , τοσοΰτφ λϋσαι τον νόμον χάλλιον η d-ia&ai.

7 Ον τοίννν εμοιγ 3 ον δ’ έχειν 3 εύλογον, ώ άνδρες 3 Λ&η-ναΐοι, σκοπουμένψ φαίνεται, χαταμεμφόμενόν τινας επίταΐς υπαρχούσαις δωρεαΐς τους χρησίμους όντας των τι-μών άποατερείν. ει γάρ νπαρχονσών τούτων φαύλοι χαϊανάξιοί τινες χατά τον τούτων λόγον είσίν, τί χρή προσ-öox&v έσεσίλαι τόίί 3 , όταν παντελώς μη δε πλέον μέλλημηδέν είναι τοίς χρηστοΐς ούσιν;

8 ’Έτι τοίννν υμάς κάχείν 3 έν&νμεϊσϋ-αι δει, ότι έχ τώνννν υπαρχόντων νόμων χαϊ πάλαι χορίων, ονς ονδ 3 αυτόςοντος άντείποι αν μη ούχϊ χαλώς έχειν, ενιαυτόν διαλι-πών έκαστος λειτουργεί, ώστε τον ημισύν εστ 3 ατελής τουχρόνου, εϊ-9· 3 ής πασι μέτεστι το ήμισν, χαϊ τοίς μηδ 3ότιονν άγα·9·όν πεποιηχόσιν υμάς, ταύτης τούς εν ποιή-σαντας, ά προστε&είκαμεν αύτοίς, ταντ 3 άφελοέμε-θα; μη-

χίας. — δοκεϊν — είναι ] sind nichteinander entgegengesetzt, sondernzu verbinden: = ενή&η ή πονηρόνείναι δοκεϊν. Umgekehrt § 25 τό γεπιστοί S είναι και βέβαιοις δοκεϊνδιαμεϊναι. Rhythmische Gründe for-derten eine solche Verteilung.

7. τινας] τινας bekommt durch denGegensatz die Bedeutung: „einigewenige“; χρησίμου s „in Wahrheit“brauchbaren. Blafs will τινας έπιwegen der Häufung der Kürzennicht gelten lassen, schreibt mit2 τους έπι und übersetzt: die Bür-ger, wie sie jetzt bei den bestehen-den Ehrengaben sind. — ει γάρ —ονσιν] Vgl. 21, 9 όπου γάρ έπόν-τος τον ψοβον τούτον φαίνονταιτινες ονδέν ΐττον νβρισταί, τί χρήτ ovs τοιοντονς προσδοκάν αν ποι-εΐν, εί μηδείς έπην άγων η κίνδυ-νος; — κατά τον τούτων λόγον,nach ihrem Vorgeben: mit entspre-chender Gebärde nach der Stellehin, wo L. und seine Beiständesafsen. — όταν — ονσιν, wenn die

wackeren Bürger, ich will nichtsagen nach Verdienst gewürdigtwerden, aber auch nicht einmaleinen Vorteil, irgend etwas vor denschlechten voraushaben sollen.

8. ονδ * — άντείποι αν μη ονχικαλώς ‘έχειν ] Vgl. § 88. — τον ήμι-σνν τον χρόνου] Das Adj. assimiliertsich im Genus und Numerus dempartitiven Genetiv. So τον λοιπόντον χρόνου 15, 16. της χώρας, ηςάγειν καί φέ^ειν έστι πολλην 9, 52u. a. — είίέ — άφελώμει 9"α] DieseArgumentation ist darauf berechnet,das Geschenk der Atelie als uner-heblich erscheinen zu lassen. Daeiner nicht zwei Jahre hinter einan-der zur Leistung einer Leiturgieverpflichtet ist, sondern nur einJahr ums andere zugezogen werdendarf, so ist jeder schon an und fürsich zur Hälfte frei: die Atelie istsonach nur als eine Zugabe deranderen Hälfte zu betrachten. —^?s] nämlich τής άτελείας, was indem vorhergehenden ατελής gege-