245. B.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ.

49

δεικτέον είναι μοι δοκεί, καΟ· 3 ους ταΰτα γράφειν έξήντοντφ. ουτωσί μεν, ώ ανδρες Α&ηναιοι, δικαίως καίαπλώς την απολογίαν εγνωκα ποιεϊσ&αι, βαδιοΰμαι δ 3 επ’αυτά α πέπρακταί μοι. καί με μηδείς ύπολάβη άπαρταν 59τον λόγον τής γραφής, εάν εις 'Ελληνικάς πράξεις καίλόγους εμπέσω' δ γάρ διώκων του ψηφίσματος το λέγεινκαί πράττειν * τάριστά με καί γεγραμμένος ταϋ-9· 3 ώς ονκάλη&ή, ρυτός εστιν ο τούς περί απάντων των εμοί πεπο-λιτενμένων λόγους οικείους καί αναγκαίους τή γραφή πε-ποιηκώς. είτα καί πολλών προαιρέσεων ούσών τής πολι-τείας την περί τάς 'Ελληνικάς πράξεις είλόμην εγώ, ώστεκαί τάς αποδείξεις εκ τούτων δίκαιός είμι ποιεϊσέλαι,

c Ά μεν ουν προ τού πολιτεΰεσίλαι καί δημηγορείν 60έμε προυλαβε καί κατέσχε Φίλιππος, έάσω' ουδεν γάρηγούμαι τούτων είναι προς εμέ' α δ 3 άφ 3 ής ημέρας επίταντ 3 έπέστην εγώ, καί διεκωλΰίλη, ταϋτ 3 άναμνήσω καίτούτων ύφέξω λόγον, τοσοϋτον ύπειπών. πλεονέκτημα,ανδρες 'Α&ηναϊοι, μέγ 3 υπήρξε Φιλίππομ. παρά γάρ τοίς 61>α Ελλησιν, ου τισίν, αλλ 3 οπταοιν ομοίως, φοράν προδοτών

seine Sache behaupten konnte, führter absichtlich mit geringer Wichtig-keit ein.

59. ‘Ελληνικάς πράξεις καί λό-γους, hellenische Angelegenheitenund deren Erörterung. — έμπέαω]„verfallen sollte“. — τον ψη-φίσματος το λέγειν, „den Punktdes Beschlusses, wo es heifst, dafsich“ —, wie § 54 α μεν διώκειτού ψηφίσματος. — οντος nimmtο διώκων epanaieptiseh wieder auf.~ οικείου S καί αναγκαίους „ZUeigentümlichen und wesentlichen“.— πολλών προαιρέσεων, verschie-dene Seiten, Richtungen, Zweige,wie Kriegswesen, Verwaltung, Fi-nanzen u. s. w. D. hatte sich fürseine Thätigkeit, um im neueren*til zu Teden, das Departementdes Auswärtigen gewählt. — ixτοντων) Der Grieche liebt wie derLateiner eine gewisse Unbestimmt-Demosthenes II. fj. Aufl.

heit des Ausdrucks: aus diesem Ge-biete.

60. γάρ ηγούμαι] ηγούμαι pleo-nastisch wie das lat. videri. Manübersetze es durch das ironische„wohl“. — αφ’ ης ημέρας] Seinerstes öffentliches Auftreten in derangegebenen Richtung erfolgte Ol.106, 3. 354, wo er die Rede vonden Symmorien (14) sprach. Vgl.oben § 18. — διεκωλν&η, nämlichΦίλιππος, wozu jedoch nicht λα-βεϊν και κατέχειν zu ergänzen. Mitκαι vor διεκωλν&η hebt D. dasHemmnis unmittelbarer und gleich-sam als notwendiges Ergebnis sei-nes Auftretens hervor. — τοσοϋτοννπειπών, als das Nachfolgende ein-leitend und zu dessen Verständnisnotwendig. Vgh 23, 53 γέγραψεν,ουδεν ύπειπών όπως αν τις απο·κτείνη, την τιμωρίαν.

61. φοράν προδοτών] Vgl. § 45 ff.

4