241. B.

ΠΕΡΙ ΤΟΓ ΣΤΕΦΑΝΟΓ.

43

εαυτούς έκαστων οίομένων τό δεινόν ήξειν και διά τωνετέρων κινδύνων τά εαυτών άσφαλώς σχήσειν, όταν βού-λωνται. εϊτ 3 οίμαι συμβέβηκε τοΐς μεν πλήθεσιν αντί 46τής πολλής και άκαίρον ρφθνμίας τήν ελευθερίαν άπο-λωλεκέναι, τοίς δε προεστηκόσι καί ταλλα πλήν εαυτούςοίομένοις πωλείν πρώτους εαυτούς πεπρακόσιν αίσθέ-σθαι' άντι γάρ φίλων καί ξένων, ά τότ 3 ώνομάζοντο, ήνίκ 3έδωροδόκουν, νυν κόλακες καί θεοίς εχθροί καί τάλλ 3 απροαήκει πάντ 3 άκοΰουσιν. ουδείς γάρ, άνδρες 3 'Αθηναίοι, 47τ'ο του προδιδόντος συμφέρον ζητών χρήματ 3 αναλίσκει,ούδ' επείδαν ών αν πρέηται κύριος γένηται, τώ προδότησυμβούλιο περί τών λοιπών ετι χρήται’ ουδέν γάρ αν ήνενδαιμονέστερον προδότου, άλλ 3 ούκ εστι ταΰτα ’ πόθεν;πολλοϋ γε καί δει. άλλ 3 έπειδάν τών πραγμάτων εγκρα-τής ό ζητών αρχειν καταστή, καί τών ταντ 3 άποδομένωνδεσπότης εστί, τήν δε πονηριάν είδώς, τότε δή, τότε καί

durch τών μεν — τών δέ — τάμεν — τά δε auseinandergehaltenenKlassen zusammen, sodafs καί dieBedeutung von „und so“ erhält. —πλήν — ήξειν, als Inhalt des πά-θος zu fassen: indem aber alle ineiner solchen Stimmung waren, dafsjeder meinte, jeden andern, nur ihnnicht, werde die Gefahr treffen, we-nigstens ihn verschonen. — τώνετέρων κινδύνων] ετέρων von κιν-δύνων abhängig, wie 23, 210 τώνετέρων αγαθών. — όταν βοϋλων-ται] wofür οι 1 αν βουλωνται ver-mutet wurde, drückt die Sorglosig-keit und denLeichtsinn aus: „ganznach ihrem Belieben“.

46. πλήθεσιν in einem allgemei-nen Satz von einer Mehrheit vonVolksgemeinden, wie 6,24. 23,124.

προεστηκόσι και ταλλα] Das καίbraucht nicht übersetzt zu werden.Bas folgende πλήν erinnert an daskurz vorhergehende πλΐ 7 »\ — πεπρα-χόσι statt des erwarteten πεπρα-κέναι schliefst sich durch Attraktionan σνμβέβηκε — roTs προεστηκόσιXai οίομένοις an. — a — ώνομά-

ζοντο, „mit welchen Namen“ undebenso nachher καί τάλλ 1 α προσ-ήκει πάντ άκονονσιν (= ονομά-ζονται). ονόματα ergänzt sich leichtaus dem Verbum.

47. εύδαιμονέατερον' in derselbenzur Ironie hinneigenden Bedeutungwie beatus „glückseliger“. DasNeutrum übersetze durch „Wesen“.Der Redner nimmt augenscheinlichin diesem Paragraphen einen ver-traulichen Ton an, er wählt aberdie Sprache des gewöhnlichenLebens nur, um seine schönen undrichtigen Gedanken weniger geist-reich als wahr erscheinen zu lassen,um das Volk selbst gewissermafsenzu der Gröfse seiner Gesinnunghinaufzuziehen. — πόθεν, „woherauch? wie sollt’ es auch?“ VgL§ 52. 140. 24, 157 ου μά Ji 1 ^ ουΤιμοκοάτει χαρίσασθαι βουλωμέ-νοι , πόθεν; άλλ 1 — und die inähnlicher Weise ablehnende Formelπώς γάρ ; § 312. 38, 24 mit demumgekehrten πώς γάρ ου; unten§ 299. — πολλοϋ γε και δεί Eben-so § 52. 300. 308. Vgl. zu 5, 24.