24

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

XVIII. ρ. 228—

11 τών πρότερον, καί νννί παράσχεσ&ε. κακοή&ης δ 3 ώνΑίογμνη, τούτο παντελώς ενηϋες φή&ης, τούς περί τώνπεπραγμένων καί πεπολιτενμένων λόγους άφέντα με προςτάς λοιδορίας τάς παρά σου τρέψεσ&αι. ον δή ποιήσω* τούτο’ ονχ ουτω τετνψωμαί’ άλλ 3 υπέρ μεν τών πεπο-λιτενμένων ά κατειβενδον καί διέβαλλες εξετάσω, τής δέπομπείας ταντης τής άνέδην γεγενημένης ύστερον, αν βον-λομένοις ή τοντοις ακούειν, μνησ&ήσομαι.

12 Τά μεν οϋν κατηγορημένα πολλά, καί περί ών ένίωνμεγάλας καί τάς εσχάτας οι νόμοι διδόασι τιμωρίας ■ τονδε παρόντος άγώνος ή προαίρεσις αντη' έχ&ρον μεν επή-ρειαν έχει καί νβριν καί λοιδορίαν καί προπηλακισμόνόμον καί πάντα τά τοιαντα, τών μέντοι κατηγοριών καί

11. χακοή&η; — ενη&ε;, ,,arg-mütig — gutmütig“ Jacobs. Von derParonomasie macht D. den mäßig-sten Gebrauch und nur wo sieschlagend ist, z. B. 21, 107 εί xa-κώς έμέ ßovXjei ποιειν, Ενβονλε.Der Redner setzt die Paronomasienoch mit φήϋ’η; fort. — πομπείαί]πομπείαξ xal πομπενειν αντί τον'λοιδορία; καί λοιδορείν J. εν τανπερ Κτ. μεταφέρει δε από τώνέν ταϊΐ ζΐ ιοννσ ιαχαί; πομποί; επίτών αμαξών λοιδ ορουμένων άΧ,Χη-Χ.οΐ£. Ilarp L Vgl. § 124. — αν βου-λομένοι; fj τούτοι;, wie 16, jlνότε ρον, αν νμϊν βονλομένοιξ ή,δείξω (vgl. Krüger § 48, 6, 4). Manvergleiche über diese WendungWeber zu D.^23, 18. p.J.62.

12. περί ών ένίων] ών könntemöglicherweise als von ένίων ab-hängig genommen werden, doch ma-chen es Stellen wie 27, 23 (xal όσαέ'νια μηδέ χαταΧειφ&ΐ,ναι παντά-πασιν ήμφεσβήτηχε) wahrschein-lich, da Cs hier und in ähnlichen Fäl-len (19, 260 ras γάρ άχροπόΧ.ει;αυτών ένίων Μαχεδόνε S φρον-ροναιν. Aesch. 3, 130 ονδεμίανμαΧΧον πάλιν έώραχα — υπό τώνρητόρων ένίων άπολλνμένην) έν-ίων dem vorhergehenden Genetiv

als nähere und zwar beschränkendeBestimmung selbständig hinzuge-fügt sei. Vgl. 3, 11 λέγω — του;περί τών στρατενομένων ένίου;und Thuk. 1, 6 έτι δέ xal έν τοϊ;βαρβάρου; έστιν ol s — άΟ'Χα τί-θεται. — διδόασι τιμωρία s, dasRecht dev Strafe verleihen, wie20,154. 23, 7. 59. 86, gewöhnlichermit dem Inf., wie 9, 44. 23, 35. 46.51 u. ö. — τον δε παρόντος u. s. w.Die vom Scholiasten angemerkteασάφεια dieser Stelle löst sich infolgender Gedankenreihe auf: „MeinGegner hat diese Klage nur in derfeindseligen Absichtangestellt, michpersönlich zu verletzen und herab-zuwürdigen, dem Staate aber fürmeine angeblichenVergehungen diegebührende Genugthuung zu ver-schaffen, daran denkt er nicht. Dennhätte er diese Absicht gehabt, sowürde er weder bisher geschwiegen,noch auch jetzt meinetwegen denKtesiphon verklagt haben, dessenVerurteilung für mich nur den Ver-lust des Kranzes nach sich ziehenkann, sondern er würde direkt michangegriffen und mir das Recht derVerteidigung dem Volke gegenübervergönnt, dieses selbst aber dadurchin den Stand gesetzt haben, die