m. b .

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΈΦΑΝΟΥ.

21

ριών άχούειν ήδέως, τοΐς επαινοϋσι δ 3 αυτούς άχ&εσ&αι'τούτων τοίννν ο μέν έστι προς ηδονήν, τούτψ δέδοται, 4δ <5e πάσιν ώς ’έπος είπείν ενοχλεί, λοιπόν εμοί. χάν μενευλαβούμενος τούτο μή λέγω τά ιτεπραγμέν 3 έμαυτφ, ουχεχειν άπολύσασ&αι τά χατηγορημένα δόξω, ούδ 3 έφ 3 οίςάξιώ τιμάσ&αι δειχνύναι' εάν δ 3 έφ 3 ά χαί πεποίηχα χαίπεπολίτευμαι βαδίζω, πολλάχις λέγειν άναγχασ&ήαομαιπερί εμαυτοϋ. * πειράσομαι μεν ονν ώς μετριότατα τούτοποιείν' ο τι δ 3 αν το πράγμ 3 αϋτ 3 άναγχάζη, τούτου τηναιτίαν οντός έστι δίχαιος εχειν δ τοιοντον αγών 3 ενατη-σάμενος.

Οίμαι δ 3 υμάς πάντας αν δμολογήσαι χοινόν είναι 5τοντονι τον άγιόν 3 έμοϊ χαί Ιίτησιφώντι χαί ουδέν ελάτ-τονος άξιον σπουδής εμοί' πάντων μεν γάρ άποστερεί-σέλαι λυπηρόν έστι χαί χαλεπόν, άλλως τε χάν ύπ 3 έχ&ροΰτω τούτο συμβαίνη, μάλιστα δε τής παρ 3 υμών εύνοιαςχαί ψιλαν-9-ρωπίας, οσψπερ χαί το τνχείν τούτων μέγιστόνέατιν. περί τούτων δ 3 οντος τουτουί τού άγώνος άξιώ 6χαί δέομαι πάντων ομοίως υμών άχοΰσαί μου περί τωνχατηγορημένων άπολογουμένου διχαίως, ώσπερ οι νόμοιχελενονσιν, oi'g δ τιθείς έξ άρχής 2όλων, εύνους ων υμιν

4. τούτων τοίννν ] τοίννν exem-plifiziert von dem allgemeinen aufden speziellen Fall. — τούτο ποι-εϊν^ nämlich λέγειν περί έμαντον.

— ο τι — αναγκάζη] ό τι. DieserAccusativ darf nicht durch Annahmeder Ergänzung eines Verbums erklärtwerden. — o . . . ένστησάμενος istbedeutungsvoll von οντος getrennt.

5. πάντων ist nicht als abge-schlossenes Ganze, sondern in sei-nen einzelnen Bestandteilen zu fas-sen, = oi i ivoaovv : irgend etwaseinzubüfsen ist hart. Vgl. πανταχοϊ§ 81. Ebenso § 125. πάντων stehtmit Beziehung auf das folgende:μάλιστα δε: cum omnia tum . . .

— χαλεπόν] difficile ad perferen-dum. — μάλιστα — φιλανθρωπίας]Im Gegensatz zu der gemeinen Ge-sinnung, welche ihm Aesch. 3, 210

unterschiebt: άλλα περί τίνος έστιναντφ ί: σπονδή; περί χρνσών στε-φάνων και κηρνγμάτων έν τφθεάτρφ παρά τονς νόμονς. — ιιιπαρ’ νμών εύνοιας] indem der inάποστερεϊσθαι liegende Begriff derEntfernung auch in der engenVer-bindung festgehalten wird. — τοτνχείν τούτων] wurde nicht alsAlliteration empfunden, τούτωνnämlich έννοιας καί φιλανθρωπίας ,welche in ihren konkreten Erschei-nungen vorschweben.

6. ομοίως gehört zu πάντων (wie§ 61. 208 u. ö.) , δικαίως ist engmit ώσπερ — κελενονσιν zu ver-binden und gehört ebenfalls zuάκονσαι oder besser zu άξιώ . , .άκονσαι, indem der Redner seineBitte als eine gerechtfertigte hin-stellt. Anders § 56. — o£s ο τιθε'ις