LL5non debere ceſſare. Quia vero non iuſtificationis gratia quaꝫ facit charitas inſtituta ſunt ſed in figura futuri. et in onus poſita. ideo clareſcente veritate ceſſauerunt velut vmbra. Veruntamen et ipſa cerimonialia ẜm ſpiritualem intellectum quem continent. ⁊ omnia moralia ad charitatem referuntur. Pertinēt enim omnia ad decemmandata in tabulis ſcripta vbi omniuꝫ ſūma ꝑſtringitur. ex quibus certa emanantſicut in ſermone domini octo virtutes premittuntur ad quas cetera referuntur Et ſicut ad decem mandata decalogi cetera referunt̉. ita et ipſa decē ad duo mādata charitatis. Oīa gͦ ad duo mandata charitatisꝑtinent: qꝛ charitateꝫ implent̉. ⁊ ad chariAugu. in ll. d̓ tatē tanqͣꝫ ad finē referri debēt. Un̄ AugꝰTotam magnitudinem ⁊ amplitudinē didoc. xp̄i.uinorum eloquiorum poſſidet charitas qͣdeū ꝓximūqꝫ diligimus que radix eſt omnium bonorum. Vnde veritas ait. In hisduobus mandatis vniuerſa lex pendet etprophete. Si ergo non vocat omnes paginas ſanctas perſcrutari om̄ia inuoluta ſermonum inuoluere. tene charitateꝫ vbi pēdent omnia. qꝛ ꝑfectio eſt ⁊ finis omnium.Auguſti.Tunc em̄ ⁊ precepta et conſilia recte fiuntinench̓.cum referunt̉ ad diligendū deum ⁊ proximum ꝓpter deum. Quod vero timore pene vel aliqua intentione carnali fit vt nō referatur ad charitatem. nondum fit ſicut fieri oportet qͣꝫuis fieri videat̉. Inimicus em̄iuſticie eſt qui pene timore nō peccat Amicus ꝟo iuſticie qui eius amore nō peccat.Omniū ergo hec ſūma eſt vt intelligatur legis ⁊ omniū diuinaꝝ ſcripturarū plenitudo eſſe dilectio dei ⁊ ꝓximi.Iſta eſt diſtinctio. xxxvj. huiustertij libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit de virtutum⁊ bonorum ad inuicem cōparatione Agit de ꝟtutūꝯnexione. Et tria facit. Nā ꝓpter cōnexionē queritpͥmo. an ab habente vnaꝫ virtutē oēs habeant̉. Secundo an ab habente vnaꝫ virtutē omnes equaliterhabeant̉. Tertio inqͥrit de cōnexione p̄ceptorū. qͥbꝰactꝰ ꝟtutū reꝑant̉. Primū ꝟo vſqꝫ ibi. Utruꝫ ꝟo pariter. Scd̓m vſqꝫ ibi. Cū aūt duo ſunt Tertium vſqꝫad finē diſ. In ſpeciali ſnīa magiſtri ſtat in tribꝰ propoſitionibus quarū prima eſt hec. Uirtutes ita ſuntcōnexe ꝙ vna ſine oībus haberi non pōt Hanc ingīinſinuās querit vtrum virtutes ſint cōnexe. ꝙ qͥ vnāhabet oēs habeat. Et rn̄det ꝙ ſic. quod ꝓbat autoritate be. Hiero. qui dicit ip̄as ſic ſibi coherere vt qͥvnā habet omnes habeat. ⁊ qͥ vna caret oībus careqd̓ etiā ꝓbabile eſt. Naꝫ ex quo charitas eſt oīm vitutum ⁊ legis plenitudo. igitur in quocunqꝫ eſt charitas in eo ſunt oēs virtutes. Scd̓a ꝓpoſitio Quāuis virtutes inter ſe fore equales debeat teneri pn̄ttn̄ inequalit̓ a nobis haberi. Hāc mgr̄ ponēs queritvtrū habens oēs virtutes habeat eas equalit̓ vel inXXXVIIequaliter. Ad quaꝫ queſtionē rn̄dendo pͥmo recitatcirca hoc opinionē cui non videt̉ aſſentire. Et eſt opinio quorūdā dicentiū ꝙ alique virtutes habent̉ magis alique minus ab hoībus ip̄as habentibꝰ ſicut inIob viguit patientia. in Dauid humilitas. in Moyſe māſuetudo. in Abraam fides. Et etiā iſti dicūt ꝙaliqui poſſunt plus mereri ꝑ vnā virtutem ꝙͣ ꝑ aliaꝫ⁊ habent vnā plenius ꝙͣ aliā. lꝫ tamen ꝑ nullam poſſint plus mereri ꝙͣ ꝑ charitatē que charitas ꝓducitPoſtea ꝟo ponit ſolutioneꝫ q̄ſtionis veriorē ẜm opinionē aliorū cui dicunt ꝙ eo mō quo virtutes ſunt ſimul in aliquo eodem modo ſunt etiaꝫ equales. ita ꝙqͥ eſt par vel equalis alteri ī vna virtute. etiā eſt eidēequalis in omnibus. qd̓ poſtea autoritate be. Aug.Reſpondet ad illud qd̓ prima queſtio inducebat ſcꝫꝙ aliqͥs d̓r excellere aliū in aliqua virtute: vt in fideAbraā. in patientia Iob p̄cellebāt. Illud dicit mgr̄fore intelligendū ꝙͣtū ad vſum actꝰ interioris .ſ. ẜmqd̓ vnus magis exequitur actum vnius virtutis ꝙͣactū alicuius alterius virtutis. Vel intelligendum eēdicit ꝙ illi hmōi virtutibus magis pollebant in comparatione ad alios hoīes et nō in cōparatiōe ad alias ꝟtutes. Et hoc iterum confirmat autoritatē. Exqua cōcludit ꝙ virtutes ꝙͣtū ad ſubſtātiā ſeu eſſentiam habitus ſūt equales ſi equaliter habent̉. ſꝫ ꝙͣtūad actū vna habet̉ magis ꝙͣ alia. Ex iſta tn̄ non ſeqͥt̉vt dicit magiſter ꝙ etiam peccata ſint equalia. qꝛ nōequaliter ſunt contra charitatē. ſed vnum magis aliud minus. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Omnia p̄ceptadecalogi ad duo p̄cepta charitatis referātur ⁊ ꝑ veram dilectionē dei ⁊ ꝓximi adimplent̉. Hanc ponēsquerit quomodo illud poſſit eſſe verū qd̓ in duobusp̄ceptis charitatis de dilectiōe dei et ꝓximi lex pendet ⁊ ꝓphete. cū in lege et ꝓphetis multa cōtinent̉cerimonialia mandata que iam ceſſauerūt. vt circūciſio et cerimonie ſacrificioruꝫ que nec ceſſaſſe debuiſſent ſicut nec charitas ceſſat Ad quod reſpōdet ꝙex quo cerimonialia impoſita fuerunt in figura futurorum. ideo adueniente veritate ceſſare debuerunt.Nihilominꝰ tn̄ ad charitatē referunt̉ ẜm ſpiritualeꝫintellectū quē cōtinent. quod patet ex hoc ꝙ omniaque ſunt in lege ſiue moralia ſiue cerimonilia. ad decē p̄cepta decalogi reducūt̉. Ex quibꝰ cetera manātEt eodē mō ip̄a decē ad duo charitatis mādata tanꝙͣ ad ſuū finē referunt̉. Qd̓ autoritate bea. Auguſ.pulchre declarās cōfirmat. Et tm̄ in ſpeciali.De decem preceptis quomodo cōtineant̉ in duobus mandatis charitatis.Ediaꝫ diſtri­ ꝯx. xxxbutio decalogi q̄ ī duobꝰ mādatis cōplet̉ cōſideranda eſtHabet em̄ decalogus decē p Augu. de. x.cepta q̄ ſunt decacordū pſalterium. que ſic cordis.ſunt diſtributa. vt tria que ſunt ī prima tabula ꝑtineāt ad deū .ſ. ad cognitioneꝫ ⁊ dilectioneꝫ trinitatis. Septem que ſunt in ſecūda tabula ad dilectionē ꝓximi.¶De primo precepto.Primum in primatabula eſt. Nō habebis deos alienos. non