tione p̄tulit. quēlibet̉ eiꝰ ſtudentē ꝑ ſuā beniuolētiābeniuolū ad eiꝰ ſtudiū efficit. vt intendit pͥma ꝑs hꝰꝯcluſionis. Maior hꝰ rōis ē manifeſta. Minorē autem poīt mgr̄ in lr̄a dicēs ꝙ ip̄m cupientē aliqͥd mit.tere de penuria ac tenuitate ſcīe ⁊ ingenij in gazophilatiū dn̄i .i. in doctrinā ſacre ſcpͥture: in quo oēsſctī pr̄es expoſuerūt ſuā oꝑa. attrahit eū deſideriūꝓficiēdi. ſꝫ retrahit eū defectꝰ ſcīe ⁊ ingenij. vel retrahit eū alia cā .ſ. altitudo materie hꝰ oꝑis: ⁊ magnitudo laboris. Et ꝑ oppoſitū ſtatī ſubiungit cāmꝯtrariū mouētē ⁊ attrahētē q̄ ē ꝯfidētia diuini auxilij. ⁊ p̄miū a xp̄o ꝓmiſſū. Sꝫ p̄dictas cās mgr̄m retrahētes ab hꝰ oꝑis cōpilatiōe vincit amor intēſus.quē mgr̄ hꝫ ad eccl̓iaꝫ. quo inflamatꝰ opꝰ aggredit̉Et ſuā intentiōeꝫ pͥncipalit̓ dicit circa tria ꝟſari .ſ.circa fidei defenſionē. catholice veritatis explanationē. ⁊ ſacr̄oꝝ manifeſtatiōꝫ. Scd̓a ꝑs hꝰ cōcluſionis p̄dicte .ſ. ꝙ ꝑ aſſigͣtionē qͣtuor cauſaꝝ iſtiꝰ libriauditor efficit̉ docil̓: ꝓbat̉ ſic. Tanto cuiuſlibet ſcīeſeu doctrīe auditor reddit̉ magis docil̓: ꝙͣto ip̄a ſcientia habuerit cās. finalē fructuoſiorē. efficiētē ineffabiliorē. materialē certiorē. ⁊ formalē aptiorē. Sꝫhuiꝰ libri ſcīa hꝫ cām finalē fructuoſiſſimā. materialem certiſſimā. efficientē ineffabiliſſimā. ⁊ formalemᶜaptiſſimā. ergo cauſaꝝ huiꝰ ſcīe aſſigͣtio eiꝰ auditoribus ē docibilitatis mīſtratio. vt ſonat ſcd̓a ꝑs concluſionis p̄miſſe. Maior hꝰ rōnis eſt euidēs. ſed minorē ponit mgr̄ in lr̄a cū dicit. Horū igit̉ deo odibilem ⁊cͣ. Prīo ponit cām finalē duplicē .ſ. deſtructiōꝫerroris ⁊ manifeſtationē veritatis. Scd̓o poīt cāmefficientē ſil̓r duplicē .ſ. pͥncipalē ſicut eſt deꝰ. ⁊ minus pͥncipalē ſeu inſtrumētalē. ſic̄ ſeip̄m. Tertio materialē .ſ. autoritates ſacri canonis. ⁊ ſanctoꝝ pr̄mſnīas. Quarto cām formalē .ſ. formā tractatꝰ. q̄ cōſiſtit in diſtinctōe hꝰ oꝑis: ī libros. diſtinctōes ⁊ capitula. Et etiā formā tractādi q̄ ē idē qd̓ modꝰ agendi .i. diuidēdi vl̓ exēpla ponēdi. Tertia ꝑs eiuſdemꝯcluſionis .ſ. ꝙ ꝑ exp̄ſſionē vtilitatis doctrīe huiꝰ libri: diſcipulus eiꝰ attētus ꝯſtituat̉. ꝓbat̉ ſic. Quāto maioris vtilitatis exiſtit doctrīa alicꝰ libri ſeu ſcīecūctis eiꝰ auditoribꝰ: eoſdē reddit magis attētos.ſed huius libri ſcīa ſeu doctrina eſt maxīe vtilitatiſ.ergo ꝑ hmōi vtilitates ſuos auditores reddit attentos. Maior huiꝰ rōnis ē nota. Minor ꝓbat̉ ex lr̄ain qͣ mgr̄ dicit: ꝙ iſte labor nō eſt ſuꝑfluus: ſed ē neceſſarius. eo ꝙ illa q̄ alibi ſparſim ⁊ diffuſe ꝑcontāt̉in ip̄o breuit̓ tractant̉. ita ꝙ nō ſit neceſſe librorumnumeroſitatē ꝑcurrere: cum breuitas ea q̄ collectaſunt in hoc libro ꝓmpte offert quaſi ſine labore. Ethec eſt ſnīa huius ꝓhemij in pͥncipali.Incipiunt Rubrice libri primi.Diſtinctio prima.Omīs doctrīa eſtde rebus vel de ſignis.De rebus qͥbus fruendū eſt vel vtenduꝫ.⁊ de his que fruunt̉ ⁊ vtunt̉.Quid ſit frui vel vti.DI. II. De trinitate ⁊ vnitate.Que fuerit intentio ſcribentiū de trinitateQuis ordo ſit ẜuāduſ cū de trinitate agit̉De teſtimonijs veteris teſtamēti qͥbus trinitatis myſteriū declarat̉.De teſtimonijs no. teſta. ad idē ꝑtinētibꝰ.OltuliDI. III. De cognitione creatoris ꝑ creaturas in qͥbus trinitatis veſtigiū apparet.De imagīe ⁊ ſil̓itudīe trinitatꝭ ī aīa hūanaDe ſil̓itudine creātis ⁊ create trinitatis.De trinitatis vnitate.DI. IIII. Utrū deus pr̄ ſe deū genuerit.Utrū trinitas de vno deo p̄dicet̉ ſic̄ vnꝰdeus de tribus ꝑſonis.DI. V. Utꝝ diuina eſſentia genuerit filiū.vel genita ſit a pr̄e. vel de ip̄a natus ſit filius. vel ſpūſſanctus ꝓceſſerit.Ꝙ filius nō eſt de nihilo: ſed de aliqͦ. nō tn̄de materia. ſic ⁊ ſpūſſanctus.Quare v̓bum pr̄is dicat̉ filius nature.DI. VI. Utrū pr̄ volūtate genuerit filiuman neceſſitate. ⁊ an volēs vl̓ nolēs ſit deDI. VII. Utrū pr̄ potuerit vl̓ noluerit gignere filiū.An poſſe gignere filiuꝫ ſit aliqͣ potentia inpr̄e que non ſit in filio.DI. VIII. De veritate ac ꝓpͥetate diuīe eſDe incōmutabilitate eiuſdē. (ſentie.De ſimplicitate eiuſdem.De corꝑali ⁊ ſpūali creatura: quō ſit multiplex ⁊ nō ſimplex.Ꝙ deus cū ſit ſimplex tn̄ multiplex dicit̉.Ꝙ dei ſimplicitas nulli p̄dicamētoꝝ ſub(ijcit̉Ꝙ deus abuſiue dicit̉ ſub̓a.Ꝙ nō eſt aliqͥd in deo qd̓ nō ſit deus.DI. IX. De diſtinctiōe triū ꝑſonarū.De coeternitate pr̄is ⁊ filij.De īeffabili ⁊ īintelligibili generatōis mōUtrū debeat dici ſꝑ gignit̉ filius vel ſemper genitus eſt.De obiectionibus hereticoꝝ nitentiuꝫ ꝓbare filiū nō eſſe coeternū patri.DI. X. De ſpūſancto ꝙ amor pr̄is ⁊ filij ꝓprie dicit̉. cū ſit in trinitate amor qͥ ē trinitas. ſicut v̓bum ꝓpͥe dicit̉ ſapīa. et tn̄tota trinitas dicit̉ ſapīa.Ꝙ eadē noīa ꝓpͥe ⁊ vniuerſalit̓ accipiunt̉Ꝙ ſpūſſanctꝰ ſic̄ pr̄i ⁊ filio eſt coīs. ita cōmune nomen habet ꝓpriū.DI. XI. Ꝙ ſpūſſanctꝰ ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio.quem tn̄ greci a filio ꝓcedere diffitent̉.De cōuenientia latinoꝝ ⁊ grecoꝝ in ſenſu⁊ differentia in v̓bis.DI. XII. Utrū ſpūſſanctus pͥus vl̓ pleniuſp̄cedat a pr̄e qͣꝫ a filio.Ꝙ ſpūſſanctus pͥncipaliter ⁊ ꝓprie dicit̉ꝓcedere a patre.DI. XIII. Quare ſpūſſanctꝰ cū ſit de ſub̓apr̄is nō dicat̉ genitus: ſed tm̄ ꝓcedens.Cur filius dicat̉ ꝓcedere. cū ſpūſſanctꝰ nōdicat̉ gigni.
Druckschrift
Sententiarum libri IV : cum conclusionibus Henrici de Gorichen et problematibus S. Thomae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten