DI.Et notāduꝫ qͥd̓ ītellectus et ſcientia que dicuntur dona ſpirituſſancti. alia ſunt ab intellectu et ſcientiaque naturaliter ſunt ī anima hominis. hecem̄ virtutes ſunt que ꝑ gratiam infunduntur animus fidelium. vt ꝑ eas recte viuāt.Illa vero naturaliter habet homo ex beneficio creationis a deo tamen. Per has autem virtutes que dicuntur dona ſpirituſſancti illa naturalia reformantur atqꝫ adiuuantur. vt verbi gratia. Intellectus naturalis peccato obtenebratꝰ: ꝑ virtutē quandam et gratiā que dicit̉ ſpiritus intelligentie reformat̉ atqꝫ adiuuat̉ ad intelligendūIta ⁊ per illam virtutem quem dicitur ſpiritus ſapientie iuuat̉ atqꝫ erigitur mentisratio ad contemplationem ⁊ delectationēeterne veritatis.Qd̓ ſapiētia iſta dei eſt nec eſt illaque deus eſt.Illud etiā ſciendūeſt ꝙ ſapientia de qua nunc diſſerimꝰ: noneſt illa iapientia dei. vt ait Auguſtinꝰ quedeus eſt ſed hominis ſapientia. verūtamēque ẜm deum eſt. ac verus ⁊ precipue cultus eius eſt. Si ergo colat mens hominisdeum cuius ab eo capax facta eſt et cuiuseſſe particeps poteſt. ſapiens ip̄a fit. ⁊ nonſua luce ſed ſumme illius lucis participatione ſapiens fit. Iſta ergo hominis ſapientia etiam dei eſt. verum nō ita dei eſt. vt eaſapiens ſit deꝰ. Non em̄ participatione ſuiſapiens eſt deus. ſicut mens participatiōedei. Sic etiam dicit̉ iuſticia dei nō ſoluꝫ illa qua ip̄e iuſtus eſt. ſed etiam illa quā dathomini cum iuſtificat impium.Iſta eſt diſtinctio. xxxv. huiustertij libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit de donis abſolute. Agit de ip̄is reſpectiue ſeu cōparatiue. Naaſſerit pͥmo dr̄iam inter ſapīam ⁊ ſcīam. Scd̓o interſapīam ⁊ intellectū. Tertio inter ſcīam ⁊ intellectuꝫPrimū vſqꝫ ibi. Oſtenſa dr̄ia. Scd̓m vſqꝫ ibi. Et notandū. Tertiū vſqꝫ ad finē diſ. In ſpāli ſnīa magiſtriſtat in tribꝰ ꝓpoſitionibꝰ quarū prima eſt hec. Conſtat inter ſapīam et ſcīam ꝓut ſunt dona ſpirituſſancti fore dr̄iam. Hanc magiſter inſinuans ponit. triplicem dr̄iam inter ſapīam ⁊ ſcīam ꝓut ſūt dona ſꝑrituſſancti. Prima ē ꝙ ꝙͣuis tam ſapīa ꝙͣ ſcīa poſſidici rern̄ humanaꝝ diuinarūqꝫ cognitio tn̄ ꝓpͥe accipiendo ſapīa eſt cognitio rerū diuinaꝝ. ſcīa ꝟo rerūhumanarū. Scd̓a eſt. ꝙ ſapīa eſt pietas q̄ grece theoſebia appellat̉ .i. dei cultus qͥ videlicet cultus in dilectione dei ⁊ cognitione ꝯſiſtit. Scieutia ꝟo eſt abXXXVIſtinere a malis. ⁊ in medio nationis praue prudētercōuerſari. Tertia eſt ꝙ ſapīa ꝑtinet ad cōtemplationē ſuꝑnoꝝ ſeu eternoꝝ. ſcientia ꝟo ad actioneꝫ quabn̄ vtimur tꝑalibus rebus. Iſta magiſter reprobatautoritate bea. Aug. Et ſubdit ꝙ exquo in xp̄o fuitet res diuina et res humana. de ip̄o habemus ſapiētiam que rebus diuinis. ⁊ ſcientiā. que rebus humanis attribuit̉. Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Ex declaratione preſentis textus patet dr̄ia inter donuꝫ ſapientiect intellectus. Hanc ponens ꝓponit duplicem dr̄iaꝫinter ſapīam ⁊ intellectuꝫ quarū prima eſt hec. ꝙ ſapientia eſt de rebus eternis vt de deo. intellectꝰ ꝟod̓ rebus aliquibus ex tꝑe ortis. vt de creaturis. Secunda dr̄ia eſt hec. ꝙ ꝑ intellectū cognoſcimus intelligibilia ſine delectatione. ſed ꝑ ſapīam etiā de rebꝰcognitis delectamur. et ſic ex omnibꝰ p̄dictis recolligit iſtaꝝ trium ſcꝫ ſapīe ſcīe ⁊ intellectus dr̄iaꝫ ſtarein hoc ꝙ ſcientia valet ad rerū temporaliū debitamamminiſtrationē ⁊ bonaꝫ inter malos cōuerſationē.Intellectus ꝟo ad creatoris vicꝫ et creaturarū inuiſibilē ſpeculationē. Sapientia autē ad ſolius eterneveritatis cōtemplationē ⁊ dilectionē. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Intellectꝰ ⁊ ſcientia. ꝓut ſunt ſpirituſſancti dona differūt ab intellectu ⁊ ſcīa ꝓut inſunt a natura. Hanc mgr̄ ponens dicit. ꝙ ꝓut ſunt donpirituſſancti infundunt̉ ꝑ gr̄am vt hō ꝑ eaꝫ recteꝓut vero ſunt dona naturalia inſunt homī ex beneficio creationis. Et ſubdit ꝙ ꝑ dona ſpirituſſancti reforment̉ in hoīe illa que naturaliter inſunt. qꝛ intellectus hoīs ꝑ pctm̄ obtenebratus ꝑ ſpiritū intelligētie .i. donuꝫ intellectus adiuuat̉ ⁊ a pctō eripit̉. Perdonū ꝟo ſapīe ad cōtēplationē ⁊ delectationē et̓neveritatis erigit̉. Addit etiam ꝙ ſapīa que eſt donuꝫdei de qua hic fit ſermo. nō eſt illa ſapientia que deꝰeſt. ſed eſt hominis ſapiētia qua homo ſapit que tm̄poteſt dici dei ſapientia. non ꝙ deus ea ſapiens ſit.ſed quia a domino deo datur. ſicut dicit̉ iuſticia deiquam deus homini dat. cū impium iuſtificat. Et tm̄in ſpeciali.De connexione virtutum quenon ſperantur.Olet etiaꝫ qDI. XXXri vtꝝ virtutes ita ſint ſibi cōiuncte vt ſeꝑatim nō poſſuntpoſſideri ab aliquo. ſꝫ qͥ vnaꝫhabet om̄es habeat? De hoc etiaꝫ Hiero. Hierony. ſuꝑait. Omnes virtutes ſibi herent vt qͥ vna Eſaiam.caruerit oībꝰ careat. Qui ergo vnaꝫ habetomnes habet. Qd̓ qͥdem ꝓbabile eſt. Cuꝫem̄ charitas mater ſit omniū virtutum. inquocunqꝫ mater ip̄a eſt .ſ. charitas. et cureti filij eius .i. ꝟtutes recte fore eſſe credūt̉Un̄ Augꝰ. Ubi charitas eſt: quid ē quod Augu. ſuperpoſſit deeſſe. Vbi aūt non ē: quid eſt quod Iohannē.poſſit ꝓdeſſe. Cur ergo non dicimꝰ qͥ hancvirtutē habet omnes hꝫ. cum plenitudo legis ſit charitas. que qͣꝫtomagis eſt in hoīetanto magis ē ꝟtute p̄ditus. Quāto verominus tanto minꝰ ineſt ꝟtus. ⁊ quāto minus ineſt virtꝰ tanto magis ineſt viciū.