¶ Ticopdi fPAl̓ ul̓ h. caꝰin pͥmo gradu cuꝫ modo deſerit̉. Seruilisꝟero vel inicialis ī ꝑfecta charitate nō eſt.Nullus gͦ timoꝝ iſtorū fuit in xp̄o. Quisgͦ fuit timor iſte quo penaꝫ timuit? Poteſttimor ille dici naturalis vel humanus quioībus hoībꝰ ineſt: quo horretur mors acformidat̉ pena. Et d̓r timor iſte naturalisnō quia acceſſerit homini ex natura ẜm ꝙprius fuit inſtituta. quia nō fuit iſte timorconcretus homini nec d̓ bonis naturalibꝰſed quia ex corrupta natura ꝑ peccatū omnibus aduenit. cui correptio inoleuit: tā qͣ̄eſſet naturalis. et eſt iſte timor effectus peccati vt predictum eſt.Iſta eſt diſtinctio. xxxiiij. huiustertij libri. In qͣ magiſter poſtꝙͣ egit de virtutibusAgit de donis. Et tria facit. Nam primo agit de donis in cōmuni. Secundo de timore in ſpeciali. Tertio infert quedam ex determinatis. Primuꝫ vſqꝫ ibiEt qꝛ de timore. Scd̓m vſqꝫ ibi. Illud quoqꝫ diligēter. Tertium vſqꝫ ad finem diſtin. In ſpeciali ſententia magiſtri ſtat in tribus ꝓpoſitionibꝰ quaruꝫ pͥmaeſt hec. Septē dona ſpirituſſancti. que a virtutibusnon differūit nec in patria ceſſabunt fuerunt in xp̄o.Hanc magiſter ponens querit tres queſtiones quarū prima eſt. An dona ſpirituſſancti ſunt idē qd̓ virtutes. Secunda eſt. an in patria maneant in beatisTertia eſt. an fuerunt in xp̄o. Ad duas primas queſtiones ſimul reſpōdet autoritate be. Ambro. ꝙ dona ſunt idem ꝙ virtutes. et ꝙ remaneant in patria.qꝛ in angelis et in beatis ſunt abundantius ꝙͣ in nobis. Ad tertiā reſpondet affirmatiue ꝙ iſta dona fuerunt in xp̄o. quod patet ꝑ illud Eſaie. xj. ⁊ reqͥeſcetſuper eum ſpiritus domini. ſpūs ſapientie et intellectus. cōſilij et fortitudinis ſpiritus ſciētie et pietatiset repleuit eum ſpiritu timoris dn̄i. In qua qͥdeꝫ attoritate pluries repetit̉ ſpiritus qd̓ nō ideo fit ꝙ ſpirituſſancti ſunt plures in natura diuina. ſed ad deſignandū multiplicem fore effectum vnius ſpirituſſancti. Sed qꝛ in reſponſione ad ſcd̓am queſtionē ꝙ dona etiā non ceſſant in patria ꝓponit in mediuꝫ quaſdam autoritates que vidētur dicere timorē in patriam nō manere. ⁊ ꝑ cōſequens nec alia dona. qꝛ quaratione non remanebit donū timoris. pari rōne necalia dona Pro quarum autoritatū euidentia mgr̄ dicit. ꝙ dona ſpirituſſancti erunt in futuro .ſ. in patriaſed nō habebunt ibi illos vſus quos hic habēt ī viaqd̓ declarat ſpecialiter in dono timoris. Naꝫ timor filialis vt dicit magiſter in pn̄ti vita tria in nobis facitFacit em̄ pͥmo timere ne offendamus deum quē diligimus. Secundo facit timere ne ſeꝑaremur ab eo.Tertio facit nos ip̄m reuereri. Quantū igit̉ ad duoprima nō manebit donū timoris in patria. et hoc volunt dicere autoritates in oppoſitū allegate Sed ꝙͣtū ad tertiū manebit ibi. qꝛ ibi ꝑmaxīe vſus reuerentie que eſt dilectio cū ſubiectiōe erit qualiter etiaꝫ reuerētia in xp̄o erit. Et ſubdit quoſdā dixiſſe ꝙ ī chriſto ⁊ in angelis eſſet donū ſimoris ſolum ẜm effectūſi nō ẜm habitū. ſed cōmuniter a modernis hoc nontenet̉ nec magiſter illud approbat. Scd̓a ꝓpoſitio ēhec. Timor qui multipliciter non qualitercūqꝫ ſumptus a charitatis conſortio excludit̉. Hanc mgr̄ exequēs dicit quattuor eſſe timores. quoꝝ pͥmꝰ ē timormūdanus ſiue humanꝰ quo timemus ꝑicula carnis⁊ bonoꝝ mundanoꝝ amiſſionē. Et qꝛ h̓ timor malꝰXXXIIIIeſt ⁊ cum mundo a mūdi ꝯtemptoribꝰ relinquendusnō ꝓhibet̉ tāꝙͣ nō habēdus Scd̓s ē timor ẜuilis ſcꝫquo qͦs timet penas ⁊ ex hoc a pctō ſe cohibens bonum oꝑatur. Et lꝫ iſte timor eſt bonꝰ. nō tn̄ eſt ſufficens ad vitā eternā obtinēdā. Tertius eſt timor inicialis ſcꝫ quo quis iam amare incipit eternū bonuꝫ .i.ꝙ amiſſioneꝫ eiꝰ timens incipit bn̄ agere. ⁊ iſto timore adueniente. ſil̓ aduenit charitas ⁊ timor ẜuilis incipit ꝑ charitatē excludi. Quartus eſt timor caſtus⁊ filialis ſeu amicalis. qui ꝓuenit ex amore .ſ. quo timemus ne deum offendamꝰ. ⁊ ab eo ſeꝑaremur Hicꝟo timor ſucccdit iniciali ⁊ ꝑmanet ineternum ſeruilis aūt nō ꝑmanebit ſꝫ deficiet. Sed ſubdit ꝙ vt patet ex dictis in pͥma ꝑte iſtius diſtinctionis. Beda nōdiſtinxit niſi duplicem timorē .ſ. ſeruilem ⁊ amicaleꝫqꝛ ſub ſeruili inicialē ītellexit. Beatꝰ Aug. etiaꝫ niſiduos timores diſtinxit aꝑte .ſ. caſtū qͥ ē ī charitate ꝑfecta. ⁊ ẜuilē qͥ nō eſt in charitate. qꝛ lꝫ ꝑ ip̄m bonuꝫfiat nō tn̄ bn̄. qꝛ nemo inuitꝰ bn̄ facit. etiā ſi bonū ſitde ſuo genere qd̓ facit Iſtis p̄miſſis mgr̄ ponit autoritates timoris ẜuilis di. ꝙ lꝫ timor ẜuilis in charitate nō ſit. tn̄ p̄parat locū charitati. qꝛ niſi timor priusoccuparet mentē non eſſet vn̄ intraret charitas. qͣ tamē adueniēte timor expellit̉ ⁊ foras mittit̉. qd̓ exemplificat de ſeta ⁊ filo ſibi annexo. filum em̄ nō intratniſi ſeta excat. ſic ē de timore ẜuili ⁊ charitate. poſtea remouet quoddam dubiū Nā in canonica Ioh̓isS̓r: ꝙ timor non eſt in charitate. ſed ꝑfecta charitasforas mittit timorē. Dubitat̉ ergo quō verū ſit qd̓ inpſal. dicit̉. timor dn̄i caſtus manet in ſeculum ſeculi.Naꝫ cū in eterna btītudine. de qua pſal. loquit̉ ſit ꝑfectiſſima charitas videt̉ dictuꝫ pſalmiſte dicto apl̓iꝯtrariū. Ad qd̓ rn̄dens dicit ꝙ ex quo Ioh̓es in ſuacanonica. ⁊ dauid in pſal. vno ſpū repleti locuti ſuntdiſcordare non pn̄t ſi vtriuſqꝫ dictū recte intelligat̉.Naꝫ duplex eſt timor .ſ. caſtus et ſeruilis. ẜuilis nonſtat vt bictum eſt cū charitate. ⁊ de illo loquit̉ apl̓usCaſtus autē manet in patria. ⁊ de illo loqͥt̉ ꝓpheta.Iſtud patet ex his que dicta ſunt. Naꝫ dicū eſt ꝙ timor ẜuilis eſt quo quis ꝓpter penā timet deū. ſꝫ exquo ille qͥ ꝓpter penā timet deū. nō amat ip̄m. iō timor ille nō ſtat cū charitate. timor aūt caſtus ē quoqͥs timet deū ne ip̄m offendat. Sed ex quo ſic timereſit amare. ideo timor ille manet cū charitate ſꝑ. Qd̓poſtea exemplificat mgr̄ de duabus mulieribꝰ maritatis quarū vna timet cōmittere adulteriū ne a virodep̄hendat̉. Alia ꝟo ne a viro deſerat̉. Et applicatſimile ad ꝓpoſitū vt patet in littera. Poſtea autē cōparat magiſter timorem inicialem ad caſtū ⁊ ad ſeruilem dicēs. ꝙ inicialis eſt medius inter eos habēsaliquid de vtroqꝫ. qꝛ ꝑtim facit ẜuire deo timore pene et ꝑtim amore iuſticie. qui etiam pōt eſſe in charitate inchoata. lꝫ non poſſit eſſe in charitate ꝑfecta ⁊ſubdit ꝙͣuis inicialis timor poſſit ſtare cuꝫ charitateimꝑfecta et ſeruilis nō. tn̄ vterqꝫ ipſoꝝ in ſcripturadicit̉ iniciū ſapientie. Nam ſeruilis timor ſapientie ⁊charitati locum p̄parat. Sed ipſa adueniente forasmittitur. Nam inicium ſapientie dicitur tanꝙͣ diſponens ad ip̄am. Timor aūt inicialis d̓r pͥncipiuꝫ ſapiētię. qꝛ cuꝫ inchoata ſapīa ſil̓ incipit imo ⁊ quodāmodo inchoata charitas ſine ſapīa. Iſta om̄ia roboratmgr̄ autoritatibꝰ ſanctoꝝ. Tertia ꝓpoſitio eſt. Donum timoris extitit in xp̄o ẜm vſum patrie cū timore quodam alio. Hanc magiſter inſinuans infert exdeterminatis et concludit pͥmo. ꝙ donū timoris manebit ī patria ſicut alia dona. ſed nō habebit ibi omnem vſum quē hic habet. vt patuit in prima ꝓpoſition huiꝰ diſtinctionis. Scd̓o etiaꝫ ex his cōcludit. ꝙtimor ille fuit in xp̄o ẜm illuꝫ vſum quē hꝫ in ſanctisẜm actū .ſ. reuerentie. vt etiā ibidē dicebat̉. Un̄ que