DI.Iſta eſt diſtinctio. xxx. huius tertij libri. In qua magiſter poſtꝙͣ egit de ordine charitatis ẜm ꝙͣtitatem motus. Agit de ea ẜm quantitatem meriti. Et tria facit. Nam primo circa ꝓpoſtum mouet quandā dubitationē. Secundo replicatcontra ipſius determinationē. Tertio remouet quādam incidentē dubitationē. Primuꝫ vſqꝫ ibi. Aug.tamē ſentire. Scd̓m vſqꝫ ibi. Illud vero quod ſequitur. Tertiuꝫ vſqꝫ ad finē diſ. In ſpeciali ſentētia magiſtri ſtat in tribus ꝓpoſitionibus quaruꝫ prima eſtMagis meritoria eſt dilectio qua amicus diligiturꝙͣ qua inimicus diligitur Iſtam magiſter intendensquerit. vtꝝ ſcꝫ diligere amicum ſit maioris meritidiligere inimicū. Et ſoluendo queſtionem dicit. ꝙfiat cōparatio dilectionis amici ꝑ ſe ex vna ꝑte ad dlectionē amici et inimici ſil̓ ex alia ꝑte tunc plana ē q̄ſtionis ſolutio. cum non ſit dubiuꝫ quin diligere amcuꝫ ⁊ inimicū ſimul ſit maioris meriti ꝙͣ diligere amicum tm̄. Sed ſi fiat comparatio dilectionis amici exvna parte ad dilectionem inimici ex alia ꝑte. tūc euidentia reſponſionis ad queſtionē eſt magis obſcuraquia non poteſt faciliter videri an ſit idem motus dilectionis qua diligitur amicus ⁊ inimicus. vel ſit alius et alius. Sed ſiue ſit vnus ſiue duo. non videturinconuenienter poſſe dici ꝙ dilectio amici ſit magismeritoria eo ꝙ ſit maioris feruoris. Cęmiapropoſtio eſt hec Auguſti. videtur dicere ẜm quorūdaꝫ opnionem dilectioneꝫ qua inimicꝰ diligitur ꝙͣ qua amicus meliorem. Hanc magiſter ponit obijciendo autoritate beati Augu. contra predictaꝫ immediate quavidetur aſſcrere ꝙ diligere inimicum ſit magis mertorium ꝙͣ diligere amicū. quam dicit eſſe intelligēdāẜm primā ꝑtem diſtinctionis p̄miſſe ꝙ .ſ. bea. Augloqͥt̉ ẜm cōꝑationē dilectiōis amici ⁊ inimici ſil̓ ſumptis ad dilectionem amici ꝑ ſe preciſe acceptaꝫ. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Amagiſtro non negatur ꝙ alicui ſine perfecta dilectiōe inimicorū peccatū dimittatur. Iſtam magiſter ponēs mouet quoddam dubiūex verbis beati Auguſtini qui dicit ꝙ diligere inimicos nō implet̉ in tanta multitudine quanta in oratione dominica exauditur. Ex quo videtur ꝙ alicui nōdiligenti inimicū dimittatur peccatū a deo ⁊ vltericum peccata non dimittātur alicui adulto niſi charitatem habeat. ſequit̉ ꝙ aliquis nō diligens inimicūhabeat charitatē. quod non videt̉ eſſe verū. qꝛ cumprecipit̉ dilectio ꝓximi intelligit̉ nomine ꝓximi onnis homo ſiue amicus ſiue inimicus. Ad iſtud dubum magiſter reſpondendo dicit quorūdam opinionēfore aliquos habere charitatē et tamen non diligereinimicos. dicunt enim preceptum de dilectione inimicorum ſolum perfectionis eſſe p̄ceptum. Imꝑfectisauteꝫ ſeu minoribus tm̄ eſſe conſiliū ita ꝙ nihil plusſit eis preceptum niſi nō odire inimicos. ſed iſta opnio ⁊ ſolutio magiſtro non placet. ideo aliter reſpordendo dicit ꝙ preceptum illud de dilectione inimicerum ſit datuꝫ omnibus quaſi preceptū. Et ad beatūAuguſtinum dicentem ꝙ diligere inimicos ſit perfectorum. Reſpondendo dicit ipſum velle dicere ꝙdiligere inimicos charitate perfecta ſit tm̄ perfectorum. per hoc tamen non excluditur quin alij nondiperfecti inimicos diligere teneantur. Similiter intelligendum eſt dictum ſuum. ꝙ ſcꝫ in oratione dominica aliqui exaudiuntur qui non diligunt inimicos .i.qui non diligunt eos charitate ꝑfecta. Et tm̄ de ſententia huius diſtinctionis in ſpeciali.Si charitas ſemel habita amittatur.XXXILlEA ALO GI DI. XxXInō eſt p̄tereundū ꝙ qͥdam āſerūt charitatē ſel̓ habitaꝫ ab¶ Aaliquo nō poſſe excidere. nullūqꝫ dānādū hāc aliqn̄ hr̄e. Qui hāc traditionē ſub dictis muniūt teſtimonijs Apl̓sait. Charitas nunqͣꝫ excidit. Aug. etiaꝫ in Aug. ad iuli.quit. Charitas q̄ deſeri pōt. nunqͣꝫ vera fu anū comitēit. Iteꝫ charitas eſt fons ꝓpriꝰ ⁊ ſingularꝭbonoꝝ. cui nō cōmunicat alienꝰ. alieni ſūtoēs qͥ audituri ſunt. nō noui vos. De hocfonte ſcriptura ait. Fons aq̄ viue ſit tibi ꝓprius. ⁊ nemo aliꝰ cōmunicet tibi. Si autēalieni ſūt qͥ audituri ſūt illaꝫ vocē. nō gͦ huic fōti cōicāt dānādi. Itē Aug. ſuꝑ epl̓am Auguſti.Ioh̓is. Radicata eſt charitas. ſecurꝰ eſtoNihil mali ꝓcedere p̄t. Itē Greg. ī mora­ Grego. ſuperlibus. Valida eſt vt mors dilectio. virtuti pſal. ciij.em̄ mortis dilectio cōꝑat̉. qꝛ nimirū mēteꝫquā ſemel cepit: a dilectiōe mūdi funditusoccidit. Itē Augꝰ ſuꝑ epl̓am Ioh̓is. Vnctio inuiſibilis charitas ē. q̄ in qͦcunqꝫ fu̓itradix illi erit. q̄ ardēte ſole areſcere non pōtBeda.nutrit̉ calore ſol̓ non areſcit. Itē Beda ſuper Ioh̓em. Querēduꝫ ē quo ſpāle filij deagnoſcēdi ſignuꝫ fuerit ꝙ ſuꝑ euꝫ deſcēderit et manſerit ſpiritꝰ. Quid magni eſt filiodei ꝙ in ipſo manere ſpūs aſtruatur. Notandūqꝫ qꝛ ſemꝑ in dn̄o manſerit ſpiritusIn ſanctis ꝟo qͣꝫdiu mortale corpus geſtauerint ꝑtim ſꝑ maneat. ꝑtim rediturꝰ ſecedat. Manet autē apud eos vt bonis inſiſtant actibus. Recedit ꝟo ad tēpus ne ſꝑinfirmos curādi mortuos ſuſcitandi demones eijciendi. vel etiam ꝓphetizandi habeant facultatem. Manet ergo ſꝑ vt poſſinthabere ꝟtutes vt mirabilit̓ ip̄i viuāt. Uenit ad tempꝰ vt etiaꝫ alijs ꝑ miraculoruꝫ ſigna quales ſint intꝰ effulgeāt. Itē Grego.In ſctōꝝ cordibꝰ ẜm quaſdaꝫ ꝟtutes ſem Gregꝰ ſuꝑper manet ſpiritus. ẜm quaſdā receſſurus Ezechielēvenit et venturus recedit. In his virtutibus ſine quibus ad vitam nō ꝑuenitur. inelectorū ſuorū cordibus permanet In hisvero per quas ſanctitatis virtus oſtenditur. vt in exhibitione miraculorū. aliquando adeſt. aliquando ſe ſubtrahit. Itē Ambroſius. Ficta charitas eſt que in aduerſi Ambroſiꝰtate deſerit. Hec innuere videntur ꝙ charitas ſemel habita non amittat̉. Ideo quidam in p̄taxataꝫ ꝓſilierunt audaciā dicentes charitatem a damnandis non haberi.nec a quoqͣꝫ habitaꝫ poſſe amitti. quos ratio vincit ⁊ autoritas. Quidaꝫ em̄ ad tem