LI.Hāc magiſter p̄tendēs p̄ponit. ꝙ ꝑ mortem xp̄i liberati ſumus principaliter. et a ptāte dyaboli ſecundarioſeu conſequenter. Et ꝓbat per triplicem moduꝫ quoxp̄s nos per ſuā mortē iuſtificauit. Primo em̄ iuſtificauit nos in charitate in morte ſua oſtēſa nos ad charitatē ꝓuocando per quā iuſtificamur a peccato liberamur. et ꝑ cōſequēs a dyabolo eripimur qui ꝓpterpctm̄ vinctos nos tenebat. Scd̓o iuſtificauit nos permortē ſuā inꝙͣtum ꝑ fidē mortis ſue a peccatis mūdamur. Nam ſicut olim aſpicientes ſerpentem ereum inpatibulo erectū a ſerpentū morſu ſaluabant̉. ſic fi recta fidei intuitu. xp̄m aſpexerimus qͥ ꝓ nobis in lig.nō pepēdit. a peccatis ſaluati a dyabolo liberabimurTertio iuſtificauit nos ſua mortē. qꝛ mortem ſe offerens verum ſacrificium omniū noſtrū culpam deſtruxit. et dyaboli potentiaꝫ qͥ ſigatos nos tenuit intantūdebilitauit ꝙ licet per pctm̄ tēptari poſſumus non tn̄niſi ſponte ſuꝑari poſſumus Quod patet in beato petro qui ante mortē xp̄i ad vocem ancille ipſum negauit. Poſtea aūt ante reges ⁊ principes deductus nontimuit ip̄m ꝯfiteri. Et ꝯfirmat iſta pluribus autoritatibus ſanctoꝝ ⁊ ſignanter per ꝑabolas euāgelicas deforti armato. Et poſtea ſpecialiter oſtēdit qūo xp̄usſua morte nos a dyabolo liberauit dicens deū factuꝫeſſe hominē vt ꝑ mortē ſuā dyabolū vinceret qͥ anteahominē ſuꝑauerat. vt ſic eū non violens ſed iuſte vinceret in natura illa quā ipſe prius ſuꝑauit. Et ſubditꝙ xp̄s etiā nos a pena liberauit. nā ad penā eternannon aſtringimur niſi ꝑ culpā. cū ergo xp̄us ſua mortedeſtruxit culpā patet ꝙ etiā deſtruxit penam eternaꝫTemporalis aūt pena licet adhuc nobis inhereat abipſa tn̄ ꝑfecte liberabimur in futuro. in ſignum iſtorūtota pena que debet̉ ꝓ peccato relaxat̉ nobis in baptiſmo. pena tn̄ per penitentiaꝫ impoſita non totalitertollitur ſꝫ minuit̉ virtute paſſionis xp̄i. Scd̓a propoſitio eſt hęc. Tota trinitas pōt dici nos redemiſſe a peccatis ꝓpter cōmunem vſum poteſtatis. Hanc magiſter ponens dicit ꝙ ꝓpter predictā liberationē a peccato et a dyabolo xp̄us pōt dici vere mundi redemptor et hoc inꝙͣtum eſt deus et inquātum eſt homo. inquantū deus ꝓpter vſum ptātis remiſſionis peccatorum qui ſibi cuꝫ patre et ſpirituſancto communis eſtꝓpter etiā ꝯmunitatem ptātis tota trinitas redemptor dici et etiā pater et ſpirituſſanctus. Inquātuꝫ autem hō dicit̉ xp̄s redēptor ꝓpter exhibitionē obediētie et humilitatis. etiā qꝛ in humanitate. aſſumpta impleuit illa ſacramenta que precipue ſunt nr̄e redēptionis cā. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Chriſtus humani gͦneris redemptor eſt vnus ſolus dei et hoīm mediatorHanc magiſter ponēs dicit ꝙ ſolus xp̄us d̓r mediator dei et hoīm inquantū nos deo reconciliauit delendo peccata quibꝰ deus offendit̉ et homo inimicus deiconſtituit̉. Querit poſtea cū tota trinitas peccata deleat quare ſolus filius dicit̉ mediator et non tota trinitas potius. Et rn̄det ꝙ ꝙͣuis tota trinitas peccatadeleat vſu poteſtatis et ſic ex ꝯſequenti recōciliat nosſibi. Solus tn̄ filius d̓r mediator qꝛ medius eſt int̓ deum et hoīem. et ẜm humanitatē in ſe illa ſacr̄a .i. oꝑſacra quoꝝ fide et imitatione deo reconcliamur. vn̄tandē concludit ꝙ xp̄s d̓r mediator non ẜm diuinā naturā ſed ẜm humanā. in qua illa ſuſcepit quibus nototi trinitati reconciliat. vt paſſionē mortem. et hmōẜm hāc naturā etiā aliqͥd habuit deo ſil̓e .ſ. iuſticiaminnocentiā ⁊ ꝯſimilia. et aliqͥd ſil̓e nobis ſcꝫ mortalitatē. qd̓ mediatoris officio congruit. cū mediū ſapiatꝓprietatē vtriuſqꝫ extremoꝝ Ex quibꝰ etiā dictis cōfutat̉ error dicentiū in xp̄o tm̄ vnā eſſe naturam. quiaẜm eos poſſit nos aliquid haberi in xp̄o quo eſſet medius inter deum et hoīem qd̓ tn̄ requirit̉ ſi inter eosdebet verus mediator eſſe. Et tm̄. ⁊cͣ.IIIQd̓ alio mō potuit liberare hoīeꝫ⁊ quare potius iſto.Vero que­ ꝯi. xxritur vtruꝫ alio mō poſſet dehoīem liberare qͣꝫ per mortemxp̄i? Dicimꝰ et aliū modū fuiſſe poſſibilē deo cuius ptāti cuncta ſubiacētſed noſtre miſerie ſanande conuenientiorēmodum alium non fuiſſe. nec eſſe oportuiſſe. Quid em̄ mentes noſtras tantum erigit Auguſti.et ab immortalitatis deſperatiōe liberat qͣꝫꝙ tanti nos fecit deus vt dei filius immutabiliter bonus: in ſe manens quod erat. et anobis accipiens quod non erat. dignatusnoſtrum inire ꝯſortiū. mala noſtra moriendo ꝑferret. Eſt et alia ratio quare iſto poti An̄ſio quareus mō qͣꝫ alio liberare voluit. qꝛ ſic et iuſticia ſuꝑatur dyabolus. nō potētia. Et qūoid factū ſit. explicabo vt potero. Quadamiuſticia dei in poteſtateꝫ dyaboli traditumgenus humanum. peccato primi hominisin omnes originaliter tranſeunte. et illiꝰ debito obligante. Vnde oēs homīes ab origine ſunt ſub principe dyabolo. Vnd̓ apl̓us.Eramus natura filij ire. natura ſcꝫ vt eſt deprauata peccato. non vt eſt recta creata abinitio. Modus auteꝫ ille quo traditus eſthomo in dyaboli poteſtatē. nō ita debet intelligi tanqꝫ deus hoc fecerit aut fieri iuſſerit. ſed ꝙ tantum ꝑmiſerit. iuſte tn̄ Illo em̄ Ꝙ diabolusdeſerente peccante: peccati auctor illico in/ nō eſt alientuaſit. nec tn̄ deus continuit in ira ſua miſe¬ª ptate dei.rationes ſuas. nec hoīem a lege ſue poteſtatis amiſit cuꝫ in dyaboli poteſtate eſſe ꝑmiſit. quia nec diabolus a poteſtate dei eſt alienus ſic̄ nec a bonitate. Naꝫ qualicunqꝫ vita dyabolus vel hō non ſubſiſteret niſi pereum qͥ viuificat omnia. Non ergo deus hominem deſeruit vt non ſe illi exhiberet deūſed inter mala penalia etiā malis multa preſtitit bona. et tandeꝫ hoīem quem cōmiſſiopeccatoꝝ dyabolo ſubdidit remiſſio peccatorum per ſanguinem xp̄i data: a dyaboloeruit. vt ſic iuſticia vinceret̉ dyabolus. nōpotentia. Sed iuſticia? Ieſu xp̄i? Et quo­ Qua iuſticiamō victus eſt ea? Quia in eo nihil dignumſit victus dyamorte inueniens. occidit euꝫ tn̄. et vtiqꝫ iuſtum eſt vt debitores quos tenebat liberidimittantur in eum credentes. quem ſinevllo debito occidit. Ideo autem potentiavincere noluit. quia dyabolus vitio ꝑuerſitatis ſue amator eſt potentie. et deſertoroppugnatorqꝫ iuſticie. in quo homines ma