LI.Si xp̄us ſine omni merito illa hahere potuit.1 Vero queriturvtrum xp̄s illam immortalitatis ⁊ impaſſibilitatis gloriam ⁊ nominis dei manifeſtationem ſine omni merito habere potuerit? Sane dici poteſt quia humanam naturam ita glorioſe ſuſcipere potuit. ſicut in reſurrectione extitit. Nomenqꝫ ſuū ⁊ alit̓ hominibus manifeſtare potuit. Sed hō paſſibilis eſſe non potuit ſicut fuit. ⁊ ad illā gloriam ſine merito ꝑuenire. Potuit quidemꝑuenire ad illam ſine merito paſſiōis. quiapotuit conſumpta mortalitate immortalitatis gloria veſtiri: ſed non ſine merito iuſticie ⁊ charitatis aliarumqꝫ ꝟtutū. Nonenim xp̄s homo eſſe potuit: in quo plenitudo virtutum ⁊ gratie non fuit. Nec virtutes ei ineſſe potuerunt cilicio mortalitatisinduto quin ꝑ eas mereretur. Habens ergo has virtutes ẜm hominē paſſibilem acmortalem non potuit non mereri gloriamimmortalitatis. Non ergo potuit factꝰ mortalis ſine merito gloriā impaſſibilitatis etimmortalitatis ac manifeſtationem dei nominis cōſequi. Potuit tn̄ hoc aſſequi ſinemerito paſſionis. quia ꝑ paſſionem nil ſibimeruit. qd̓ non an̄ ꝑ ꝟtutes meruerit.De cā mortis et paſſionis xp̄i. eAd quid ergo voluit pati ⁊ mori ſi ei virtutes ad merenduꝫille ſufficiebant: Pro te: nō ꝓ ſe. Quō prome? Vt ip̄ius paſſio ⁊ mors tibi eſſet forma⁊ cauſa. Forma virtutis ⁊ humilitatiſ. cauſa glorie et libertatis. Forma deo vſqꝫ adQualiter per Mortem obediendi. ⁊ cauſa tue liberatiōismortem rede ac beatitudinis. Meruit enim nobis permit nos ⁊ a. mortis ac paſſionis tolerantiā. qd̓ ꝑ preceditum regnidentia nō meruerat .ſ. aditum paradiſi ⁊ reaperuitdemptionem a peccato. a pena. a diaboloſi ꝑ mortem eius hic non adepti ſumus ſcꝫredemptionem ⁊ filiorum glorie adoptionem. Ip̄e enim moriēdo factus eſt hoſtianoſtre liberationis. Sed quomō per mortem nos a diabolo ⁊ a peccato redemit: etaditum glorie aperuit? Decreuerat deꝰ inminiſterio vt ait Ambroſius. ꝓpter pͥmuꝫpeccatum non intromitti hominem in paradiſum id eſt ad dei contemplationē nonIIIadmitti. niſi in vno homine tanta exiſterethumilitas que omnibus ſuis ꝓficere poſſet. ſicut in pͥmo homine tāta fuit ſuperbiaque omnibus ſuis nocuit. Non eſt auteminuētus inter homines aliquis quo id poſſet impleri. niſi Leo de tribu iuda qui aperuit librum. ⁊ ſoluit ſignacula implendo īſe omnem iuſticiam. id eſt cōſummatiſſimāhumilitatem qua maior eſſe nō poteſt. Nāalij homines debitores erant ⁊ vix vnicuiqꝫ ſua virtus ſufficiebat et humilitas. Nullus ergo eorum hoſtiam poterat offerre ſufficientem reconciliationi noſtre. Sed chriſtus homo ſufficiens ⁊ ꝑfecta fuit hoſtia.qui multo amplius eſt humiliatus amaritudinem mortis guſtando qͣꝫ ille Adam ſuperbijt per eſum ligni vetiti noxia delectatione ꝑfruendo. Si ergo illius ſuꝑbia oīmextitit ruina. ip̄m de ꝑadiſo mittens forasalijſqꝫ accludens ianuam. ml̓tomagis chriſti humilitas quam ꝑ mortem guſtauit. ingreſſum regni celeſtis omnibus ſuis impleto dei decreto aꝑire valuit atqꝫ decreti delere cyrographum. Vt em̄ ait Ambroſius Ambroſiusd Roma.Tantū fuit peccatū noſtrū: vt ſaluari nonpoſſemus: niſi vnigenitus dei filius ꝑ nobis moreret̉ debitoribus mortis. ſed ſic dignos nos fecit teſtamenti ⁊ ꝓmiſſe hereditatis. Qd̓ non ita eſt intelligendū. quaſi n̄alio mō ſaluare nos potuerit. qͣꝫ ꝑ mortemſuam: ſꝫ qꝛ ꝑ aliam hoſtiā non potuit nobiaperiri regni aditus ⁊ fieri ſalꝰ: niſi ꝑ mortem vnigeniti. cuius tāta fuit vt dictuꝫ eſthumilitas ⁊ patientia: vt eius merito pateret credentibus in eū aditꝰ regni. Magͣergo in morte vnigeniti preſtita ſunt nobisvt liceat nobis redire in patriam. ſic̄ olimin morte ſummi pontificis: his qui ad ciuitatem refugij confugerant ſecure ad ꝓpriaremeare. Ecce aliquatenus oſtenſum eſt:qualiter ꝑ chriſti mortem aditus regni ſitnobis paratus.Iſta eſt diſtinctio decimaoctaua.huiꝰ tertij libri. In qͣ mgr̄ poſtꝙͣ egit d̓ volūtate xp̄ipatientis: agit de merito eiuſdē. Et tria facit. Prīoem̄ tractat de meriti xp̄i ꝑfectiōe. Scd̓o de eiꝰ tꝑeadeptiōe. Tertio de ip̄iꝰ neceſſitate. Primum vſqꝫibi. Nec ſolū ⁊cͣ. Scd̓m vſqꝫ ibi. Si ꝟo q̄rit̉. Tertiūvſqꝫ ad finē diſtin. In ſpēali ſnīa ⁊cͣ. qͣrū pͥma ē hec.Xp̄s ſua bn̄dicta paſſiōe ſibi ⁊ nob̓ meruit. Hac magiſter inſinuās ꝓponit pͥmo quorūdā opinionē d̓ merito xp̄i dicētiū ꝙ xp̄s tm̄ nob̓ ⁊ nō ſibi meruit. Quāopinionē mgr̄ corrigens dic̄ ꝙ ⁊ nob̓ meruit et ſibiqd̓ ꝓbat. Nā nob̓ meruit aꝑtōꝫ regni celorū ⁊ redeptionem a diabolo a peccato ⁊ a pena ꝓ ip̄o debitaSibi autem meruit corporis immortalitateꝫ claritatem ⁊ impaſſibilitatem aīe. ⁊ hoc ꝑ obedientiā ⁊ hū